Ulah Asa Aing Pang-akangna

Dulur-dulur, aya kalana urang ngarasa yén sagala harta kasugihan anu dipibanda ku urang, éta mangrupakeun hasil itikurih gawé sarta do’a urang sorangan. Pék kanyahokeun, yén saéstuna teu saeutik jalma-jalma ikhlas di sabudeureun urang anu milu ngadu’akeun sarta bagja kana kasuksésan urang. Sarta anu PASTI nyaéta Alloh SWT ngahaja nitipkeun harta kakayaanana ka urang alatan aya jalma-jalma dhu’afa anu jadi batur urang atawa komo jadi kulawarga urang. Didieu Alloh hayang ningali naha urang daék babagi?

”Saéstuna jelema anu PANG MULYA diantara maranéh disisi Alloh nyaéta jelema anu PANG TAQWANA diantara maranéh.”(QS, al-hujurat [49]: 13)

Kocapkeun aya dua urang lalaki duduluran. Maranéhanana geus pahatu lalis ti saprak rumaja. Duanana digawé dina hiji pabrik.

Maranéhanana hirup sauyunan , sarta pada-pada leukeun diajar élmu agama. Maranéhanana usaha ngamalkeun élmuna dina kahirupan sapopoé kalayan saéstuna.

Pikeun datang ka tempat pangajian, maranéhanana mindeng pisan kudu leumpang ka imah Ustadzna. Jarakna kira-kira 10 km ti imah titilar kolot maranéhanana.

Dina hiji waktu, lanceukna ngadu’a ménta rejeki ka Alloh hayang kabeuli mobil sangkan bisa dipaké pikeun sarana angkutan manéhna sarta adina lamun indit ngaji. Mangka Alloh ngobulkeun du’ana. Kalungguhanana naék, manéhna jadi kapercayaan diréktur. Sarta teu lila saterusna hiji mobil bisa kapimilik ku manéhna. Manéhna meunangkeun bonus alatan omsét pausahaanana naék.

Tuluy éta lanceukna ngadu’a deui hayang boga saurang pamajikan anu sampurna, Alloh ngobulkeun ogé. Teu lila saterusna éta lanceukna ngadahup jeung saurang wanoja anu geulis sarta alus akhlakna.

Saterusna tuluy-tuluyan éta lanceukna ngadu’a ménta ka Alloh hayang hiji imah anu merenah, pakasaban anu meujeuhna, sarta séjén-séjénna deui. Kalayan itikad sangkan bisa leuwih hampang dina ngaraketkeun diri ka Alloh. Mangka Alloh ngobulkeun kabéh du’ana éta.

Sedengkeun ari adina euweuh parobahan pisan, hirupna tetep basajan, cicing di imah titilar kolotna anu ti baheula ditempatan ku manéhna babarengan jeung lanceukna. Tapi alatan lanceukna pohara riweuh ku pakasabanana, mangka mindeng teu bisa milu kana pangajian. Ku kituna, mindeng pisan manéhna kudu leumpang pikeun indit ngaji ka imah guruna.

Hiji waktu, éta lanceukna mikir-mikir sarta ngabanding-banding lalampahan hirupna jeung lalampahan hirup adina. Manéhna inget yén adina sok maca salambar keretas waktu manéhna ngadu’a, nandakeun yén adina teu kungsi apal kana bacaan pikeun ngadu’a.

Tuluy manéhna nepungan adina pikeun ngélingan sangkan adina sok ngadu’a ka Alloh sarta narékahan pikeun ngaberesihkeun haténa, ” Yi, saéstuna kahenteu mampuhan urang ngapalkeun Qur'an, hadits sarta bacaan du’a, bisa jadi alatan haté urang kurang beresih...“

Éta adina unggeuk, haténa ngaheruk sarta ngarasa pohara muji syukur miboga lanceuk anu kacida mikadeudeuhna, sarta manéhna nganuhunkeun pisan ka lanceukna kana pépéling éta.

Hiji waktu, éta adina maot. Lanceukna ngarasa hanjelu alatan nepi ka maot, adina euweuh parobahan dina nasibna. Ku kituna, manéhna ngarasa yakin lamun adina éta maot dina kaayaan kotor haténa kusabab du’ana teu kungsi dikobul.

Éta lanceukna ngabérésan imah titilar kolotna, luyu jeung amanat adina pikeun dijadikeun hiji masjid. Keur kitu, ujug-ujug panonna nempo kana salambar kertas anu dilipetkeun dina sajadah anu dawam dipaké ku adina, anu eusina diantarana tulisan sholawat, du'a pikeun guru maranéhanana, do’a salamet sarta aya kalimah dina ahir du’ana:

“Yaa Alloh, teu aya hiji perkara ogé anu luput tina panguninga Gusti. Mangka mugia Gusti maparin pangampunan ka abdi ogé ka raka abdi, kobulkeun sagala du’a raka abdi. Jantenkeun raka abdi teu weléh aya dina panangtayungan sarta asih Gusti. Beresihkeun haténa sarta paparin kamulyaan hirup ka raka abdi di dunya katut ahérat.”

Éta lanceukna ngaheruk bari carinakdak. Manéhna geus salah meunteun adina. Teu disangka tétéla adina teu kungsi sakali ogé ngadu’a pikeun minuhan napsu duniawina, sarta tétéla kasuksésan manéhna teu luput tina kegetolan adina ngadu’a.

Dulur-dulur, Kasugihan, kamalaratan, kahadéan, kagoréngan sarta balahi anu tumiba ka saban manusa éta mangrupakeun ujian ti Alloh SWT. anu dibikeun ka hambana. Sakabéh éta lain ukuran kamulyaan atawa kahinaan hiji jalma. Ulah reueus alatan kasugihan sarta ulah peunggas harepan alatan kamalaratan.

”Sarta éstu baris Kami bikeun cobaan ka anjeun, jeung saeutik sieun, kalaparan, kakurangan harta, jiwa sarta buah-buahan. Sarta tepikeun WARTA PIKAATOHEUN KA JALMA-JALMA ANU SALABAR, “ (Q.S.Al-baqoroh 155 ).

Remen ogé urang ngukur kadeukeutan urang ka Alloh SWT nyaéta alatan kacumponanana sagala paménta duniawi anu mindeng ku urang dipénta dina du’a-du’a urang.

Cik urang tempo jelema anu keur ragrag asih atawa bisa jadi urang sorangan kungsi ragrag asih ka hiji jalma. Beungeutna sok kabayang-bayang, sempal guyonna sarta tingkahna sok katetempokeun waé. Éstuning peureum kadeuleu beunta karasa . Rék saré inget ka manéhna, rék dahar inget ka manéhna, rék mandi inget ka manéhna malahan mah urang keur sholat ogé inget waé ka manéhna, surat cinta, sms atawa bbm ti manéhna ku urang nepi ka sok dibaca sababaraha kali. Saban poé sok hayang papanggih. Henteu papanggih sapoé waé karasana asa sataun. Padahal tacan tangtu manéhna baris jadi milik urang. Masya Alloh.

Naha pernah urang ngarasakeun ragrag asih ka Alloh? MantenNa anu maparin napas urang saban detik, maparin sagala rupa kadaharan anu urang resep, maparin panon anu ku éta panon urang bisa nempo éndahna dunya, maparin leungeun anu ngajadikeun urang bisa barang gawé, maparin kacerdasan anu ngajadikeun urang sanggup nyieun inovasi sarta kréasi, ogé maparin sagala rupa kaperluan urang bari teu ménta buruhan saeutik ogé. Naha éta kabéh bisa dirasakeun ku urang? naha urang henteu ragrag asih ka MantenNa? Nepi ka mana bukti asih urang ka MantenNa?

114 surat cintaNa sabaraha mindeng ku urang dibaca sarta dilenyepan? 114 surat asihNa naha kungsi ku urang dibales? Panggero AdzanNa sakumaha gura-giruna urang madep? Naha ngageter sarta ngarasa gumbira haté urang dimana-mana ngadéngé panggeroNa? Bandingkeun jeung urang lamun digeroan dunungan urang atawa jangjian jeung si calon pasangan urang?

Nya, aya 114 SURAT ASIH anu geus dikirimkeun sarta geus nepi ka urang, sarta SALILA NAPAS urang tacan eureun, Surat Asih éta teu weléh nungguan pikeun ku urang dibales. Naha iraha urang baris daék ngabalesna?

Detik-detik Ngantunkeunana Kangjeng Nabi Muhammad SAW.

Ieu pisan buktos asih saleres-leresna anu tos dicontokeun Allah SWT ngalangkungan kahirupan RosulNa.


Énjing-énjing waktos harita. Cacak wiati mimitian umyang konéng di béh wétan, manuk-manuk gurun horéam mébérkeun jangjangna. Rosulullah kalayan soanten leuleus maparin khutbah pamungkasna, “Héy umat Kaula, urang kabéh aya dina kakawasaan Allah sarta asihNa. Mangka pék to’at sarta tarakwa ka MantenNa. Kaula ngawariskeun dua perkara ka aranjeun sadaya, Al-qur’an sarta sunnah Kaula. Sing saha mitrésna sunnah Kaula, hartina mitrésna Kaula sarta jaga jalma-jalma anu mitrésna Kaula, baris asup surga babarengan jeung Kaula.”


Khutbah singget éta dipungkas kalawan titingalian soca Rosul anu antaré neuteup sohabatna hiji-hiji. Abu Bakar neuteup soca éta kalayan carinakdak, Umar hariguna naék turun nahan napas sarta ceurikna. Utsman narik napas panjang, sarta Ali nungkulkeun mastakana. “Isyarat éta tos sumping, waktosna tos anjog. Rosulullah baris ngantunkeun urang saréréa,” kitu ngangluh haté sadaya sohabat waktos éta.


Jalmi pangdipikaasih éta, ampir réngsé ngalaksanakeun pancénna di dunya. Tanda-tanda éta beuki atra, nalika 'Ali sarta Fadhl kalayan tapis néwak Rosulullah anu kaayaanana leuleus sarta jumarigjeug waktos lungsur ti mimbar. Di waktos éta, saupamina sanggem, sakumna sohabat anu hadir di dinya pasti baris nahan detik-detik ngalangkung. Panonpoé beuki luhur, namung panto bumi Rosulullah katutup kénéh. Anapon di lebetna, Rosulullah nuju ngalempréh leuleus kalayan ta’arna anu ngésang sarta ngabaseuhan palapah korma anu janten dadampar kulemna.


Nuju kitu, ujug-ujug ti luar panto kakuping aya saurang anu uluk salam.


“Naha kénging kuring lebet?” tarosna. Namung Fatimah henteu ngidinan lebet.


“Hapunten, pun rama nuju muriang,” waler Fatimah sabari ngabalikeun salirana sarta nutupan panto.


Saterasna anjeunna nyarengan deui ramana anu tétéla tos mukakeun soca sarta naros ka Fatimah.


“Saha téa éta, Anaking?”


“Teu terang, Rama! Sapertosna jalmi énggal, nembé sakali ieu abdi ningalna,” saur Fatimah alon.


Teras, Rosulullah neuteup putrina éta kalayan titingalian anu ngageterkeun. Kaya-kaya bagéan-bagéan pameunteu putrina éta badé dijantenkeun panineungan.


“Uningakeun, Anaking! Anjeunna anu ngahapuskeun kani’matan samentawis, anjeunna anu misahkeun pasamoan di dunya. Anjeunna malakul maot,” saur Rosulullah.


Fatimah nahan ceurikna.


Malaékat maot tos sumping ka payuneun. Rosulullah naros, naha Jibril henteu nyarengan. Saterasna Jibril digentraan, anu sateuacanna tos siap-siap di luhur langit dunya pikeun ngabagéakeun roh kakasih Allah sarta pamingpin dunya ieu.


“Jibril, wawarkeun naon hak kuring engké di payuneun Allah?” Rosululllah naros kalayan soanten anu alon pisan.


“Panto-panto langit tos kabuka, para malaékat tos ngantosan roh Anjeun. Sadaya panto surga kabuka rubak ngantosan sumpingna Anjeun,” waler Jibril.


Namung, sadaya guaran Jibril éta henteu ngajantenkeun Rosul bungangang, socana pinuh kénéh kahariwang sarta patarosan.


“Naha Anjeun henteu gumbira ngadangu wartos ieu?” taros Jibril deui.


“Cik, carioskeun ka kuring, kumaha nasib umat kuring jaga, sadikantun kuring?”


“Ulah salempang, héy Rosul Allah, kuring kungsi nguping Allah ngadawuh, Kaula ngaharamkan surga pikeun saha waé, kajaba umat Muhammad geus aya di jerona,” waler Jibril ngayakinkeun.


Detik-detik beuki caket, waktosna Izro’il ngalakonan pancén. Lalaunan roh Rosulullah dikenyang. Katingal sakumna waruga Rosulullah luut-léét késang, urat-urat tenggékna ngaheurasan.


“Jibril, duh kacida nyerina sakaratul maot ieu.” Lalaunan kadangu haroshosna soanten Rosulullah ngaharegung.


Fatimah mung sanggem meureumkeun socana. Sedengkeun Ali anu calik di sapalihna mung wasa nungkulkeun mastakana mingkin ngeluk. Jibril ogé malieuskeun pameunteu.


“Naha geuleuh Anjeun ningali kuring, dugi ka Anjeun malieuskeun pameunteu anjeun, Jibril?” taros Rosulullah ka Malaékat panganteur wahyu éta.


“Saha téa anu sanggem, ningal kakasih Allah dicandak ajal?” waler Jibril bari teras malieus.


Sadetik saterasna kakuping Rosulullah ngocéak kumargi ngaraos nyeri anu tos henteu katahankeun deui.


“Ya Allah, pohara pisan maot ieu, keunakeun waé sadaya siksa maot ieu ka abdi, ulah ka umat abdi,” pundut Rosul ka Allah.


Salira Rosulullah mimitian tiis, sampéan sarta hariguna tos teu usik deui. Lambeyna ngageter kawas badé ngaharéwoskeun hiji hal. Mangka Ali gura-giru ngaraketkeun cepilna.


“Uushiikum bish sholati, wa maa malakat aimanukum!”


Di luar panto, anu ceurik mimiti kakuping patémbalan, sohabat silih rangkul. Fatimah nutupan pameunteu ku pananganana, sarta Ali ngaraketkeun deui cepilna kana lambey Rosulullah anu mimiti geunteul.


“Ummati, ummati, ummati....” Sarta, wekasan hirup jalmi mulia anu maparin cahya kamulyaan éta. Kiwari, Naha mampuh urang mitrésna sapertos Mantenna? Allahumma sholli ‘ala Sayyidina Muhammad wa baarik wa salim ‘alaihi. Kacida asihna Rosulullah ka urang sadaya.

Pais Tai

Si aki jeung si nini hirup rumah tangga geus mangpuluh-puluh taun éstu runtut raut sauyunan lir ibarat roméhong jeung julaeut.

Hijii waktu si aki gering rada parna, kangaranan nu gering, barang dahar gé teu ngarareunah. Pan cenah lamun hiji jalma gering téh, mangka Alloh maréntahkeun ka malaikat supaya ngangkat 4 perkara ti éta jalma nyaéta cahaya beungeutna matakan geuning ari nu gering mah sok pias, kakuatan awakna, nafsu barang daharna jeung dosana. Tah dimana-mana éta jalma cageur, mangka Alloh maréntahkeun deui ka malaikat supaya ngabalikeun deui ka éta jalma cahaya beungeutna, kakuatan awakna jeung nafsu barang daharna nu matak sok aya paribasa mamayu geuning. Anapon ari dosana mah teu dibalikeun deui kulantaran geus kakifaratan asal keur geringna sobar wé.

Geus ah da lain rék nyaritakeun éta. Kusabab teu ngareunah barang dahar téa, si aki téh ngageroan si nini "Nini, aki mah barang dahar téh ngan teu ngareunah waé, cikan asa hayang ngasaan pais tai,  bangun ngeunah euy disurawungan, omat laksanakeun bisi aki pondok umur!"

Demi cinta, bari jarijipen ogé si nini teh kapaksa ngalaksanakeun  kahayang si aki, mais tai bari disurawungan meni loba. Geus bérés diasongkeun ka si aki "Tah aki pais tai téh, sok geura dahar!" Si aki curinghak "Ih nini meni bageur, sok coba asaan heula ku nini ngeunah teu?". Si nini ngahuleng "éh kalah ngahuleng, coba asaan heula ku nini, laksanakeun bisi aki pondok umur!" ceuk si aki deui.

Ku sabab demi cinta deui waé, antukna si nini muka pais tai téa tuluy diasaan. "khoééék...khoéééékkk...chuaaaaaahhhh....geuning pait pais tai téh aki" ceuk si nini bari utah uger. Si aki némbal "Euh di asaan ku nu cageur gé geus pait, komo deui ku nu gering meureun, piceun wé!" ceuk si aki bari ngaréngkol deui.

Sanajan dongéng téh rada jorok, aya hikmah di jerona nyaéta nu ngaranna pamajikan kudu satuhu, turut tumut kana paréntah nu jadi salaki, nya teu kitu-kitu teuing sih da ari nitah mais tai mah teu kudu dicumponan, haram atuh didaharna ogé...éta mah didramatisir wé...heureuy sunda....heuheuheu....cag!

Operasi Pelastik

Aya hiji awéwé, umurna leuwih ti 50 taun, ngan gumeulis kénéh. Manéhna boga niat hayang dioperasi plastik, narik kulit méh kenceng deui.

Manéhna indit ka hiji dokter spésialis kulit anu kasohor. Kabeneran pas arék ka tempat prakték éta doktér, manéhna ngaliwat ka para pamuda nu keur ngarariung. Aya saurang pamuda nu nanya, "Badé kamana, Ema?" "Hmm, tunggu ajah tanggal mainnyah!" ceuk gerentes haté éta awéwé.

Bérés dioperasi, manéhna ngaliwat deui ka riungan éta pamuda. Pamuda téh nanya deui "Badé mulih, Tanteu?"
"Wah, bener-bener hébat dokter téh, karék dioperasi sakali ogé, nu tadina nyebut ema geus robah jadi tanteu...komo mun dua kali operasi," ceuk pikirna.

Éta awéwé indit deui dioperasi nu kadua kalina. Bérés dioperasi, ngaliwat deui ka pamuda téa. Para pamuda téh tingsaruit, "Calik heula atuh didieu, Tétéh!"
"Halaaah, lamun aing dioperasi deui tangtu pamuda téh langsung ngajakan ulin yeuh...! Kapalang lah, sakali deui," manéhna tuluy balik deui ka tempat prakték dokter.

Sanggeus dioperasi katilu kalina, manéhna nyampeurkeun deui éta pamuda. Pamuda téh nanya deui "Badé kamana, Bah? Angkat-angkatan nyalira waé?"
Éta awéwé bingung, naha maké jadi disebut abah. Barang manéhna capa cipi kana beungeut langsung ngarénjag geuning ayeuna mah jadi janggotan.

Buru-buru manéhna nepungan deui dokter maksudna rék komplén, naon sababna manéhna ayeuna jadi janggotan. "Atuda lepat ibu nyalira naha operasi narik kulit dugi ka tilu kali? Nya atuh upami teras-terasan ditarik mah rambut nu handap jadi tepung kana gado!"

Lalakon Asih Sayyidina 'Ali Sareng Sayyidatina Fathimah

Aya rusiah pangjerona dina haté ‘Ali anu disidem teu dibetuskeun ka singsaha waé ogé. Fathimah, sobat leutikna, putri kadeudeuh Rosulullah anu nyaéta misanna pisan, éstuning mikat atina. Lungguhna, ibadahna, rapékan gawéna, ogé kageulisanana.

Cik tingali mojang éta, dina hiji poé waktu ramana mulih kalawan tatu anu abor-aboran ku getih sarta mastaka anu lamokot ku eusi beuteung onta. Fathimah ngaberesihan kalawan ati-ati, dielapan kalayan pinuh asih. Anjeunna meuleum lawon, ditémpélkan kana tatu pikeun ngeureunkeun getih ramana. Kabéhanana dipigawé kalawan panon ramisak sarta haté ceurik balilihan. Muhammad ibn Abdullah Al-Amin asa ku teu pantes dikitu-kitu ku kaomna!

Mangka mojang alit éta ngoréjat. Gagah anjeunna leumpang nuju Ka’bah. Di ditu, para dedengkot Quraisy anu mimitina tingbarakatak ngagulkeun kalakuanana ka Rosulullah, dadak sakala jep jempé. Fathimah nyarékan laklak dasar maranéhanana nepi ka waktu kawas anu kandeg, teu méré sungut-
sungut kotor éta kasempetan pikeun ngajawab. Matak hélok! 'Ali teu weruh naha rasa éta bisa disebut asih?

Tapi, 'Ali ngajenghok nalika hiji poé ngadéngé béja anu pikareuwaseun. Fathimah dilamar saurang lalaki anu pangdalit sarta pangdeukeut kalungguhanana jeung Rosulullah. Lalaki anu buméla ka Islam kalawan harta sarta jiwa ti saprak mimiti risalah. Lalaki anu iman sarta akhlaqna teu dicangcaya deui, Abu Bakr Ash Shiddiq Rodhiyallahu ’Anhu.

”Allah nuju nguji kutan,” kitu batin ’Ali. Anjeunna ngarasa diuji alatan rumasa naon harti dirina dibandingkeun Abu Bakr. Kalungguhan di sagédéngeun Nabi? Abu Bakr leuwih utama, meureun justru alatan Abu Bakr lain baraya deukeut Nabi kawas ’Ali, tapi kaimanan sarta bumélana ka Alloh sarta RosulNa teu aya bandinganana. Cik tingali kumaha Abu Bakr jadi réncang lalampahan Nabi dina hijrah, sedengkeun ’Ali ngabogaan tugas ngagantikeun mantenna pikeun ngadagoan pati di ranjangna. Cik tingali ogé kumaha Abu Bakr da’wah. Tingali sabaraha loba inohong, gegedén sarta sudager Makkah anu asup Islam alatan Abu Bakr; Utsman, ’Abdurrahman ibn ’Auf, Thalhah, Zubair, Sa’d ibn Abi Waqqash, Mush’ab. Ieu anu mustahil dipigawé budak kurang gaul kawas ’Ali. Cik tingali sabaraha loba 'abid muslim anu dimerdikakeun sarta para faqir anu dibéla Abu Bakr; Bilal, Khabbab, kulawarga Yassir, ’Abdullah ibn Mas’ud. Sarta saha 'abid anu dileupaskeun ’Ali? Ti sisi kasugih, Abu Bakr sudager, insya Allah leuwih bisa ngabagjakeun Fathimah. ’Ali ngan nonoman malarat ti kulawarga malarat.

”Ieu pisan duduluran sarta asih,” gerentes ’Ali. ”Kuring ngutamakeun Abu Bakr tibatan diri kuring, kuring ngutamakeun kabagjaan Fathimah tibatan asih kuring.”

Asih teu kungsi ménta pikeun ngadagoan, sadrah, atawa nyokot kasempetan. Asih nyaéta wawanén, atawa pangorbanan.

Sawatara waktu ti harita, tétéla Allah numuwuhkeun deui sirung-sirung pangharepan dina haténa anu sempet leumpeuh. Lamaran Abu Bakr ditampik. Sarta ’Ali terus ngajaga sumangetna pikeun nyiapkeun diri.

Ah, ujian éta kutan tacan lekasan. Sanggeus Abu Bakr mundur, datang deui anu ngalamar Fathimah. Saurang lalaki séjén anu gagah tur gandang. Saurang lalaki anu ti saprak asup Islamna ngajadikeun kaum muslimin wani ajeg ngangkat beungeut. Saurang lalaki anu ngajadikeun sétan lalumpatan sieun sarta satru-satru Alloh taluk. 'Umar ibn Al Khoththob. Enya, Al Faruq, anu misahkeun bebeneran jeung kabathilan éta ogé datang ngalamar Fathimah. ’Umar mémang asup Islam pandeuri, kira-kira 3 warsih sanggeus ’Ali sarta Abu Bakr. Tapi saha anu cangcaya kana kaikhlasanana? Saha anu cangcaya kana calakanana pikeun ngudag pamahaman? Saha anu cangcaya rongkah bumélana, anu ngan ’Umar sarta Hamzah anu sanggup méréna di kaum muslimin? Sarta leuwihna ti éta, ’Ali ngadéngé sorangan, kacida mindengna Nabi nyarios, ”Kuring datang babarengan Abu Bakr sarta ’Umar, kuring kaluar babarengan Abu Bakr sarta ’Umar, Kuring asup babarengan Abu Bakr sarta ’Umar....” Kacida luhur kalungguhanana di sisi Rosul, di sisi ramana Fathimah. Tuluy coba bandingkeun kumaha dirina hijrah sarta kumaha ’Umar ngalakonanana. ’Ali nyusul Nabi kalayan rerencepan, dina udagan satru anu prustasi alatan teu manggihan Mantenna Shollallahu ’Alaihi wa Sallam. Mangka dirina ngan wani leumpang di poékna peuting. Saleuwihna, ti beurang dirina néangan kalangkang gundukan pasir keusik. Ngadagoan sarta nyumput. ’Umar geus indit saméméhna. Umar thowaf tujuh kali, tuluy naék ka luhur Ka’bah.”Héy Quraisy!” cenah. ”Poé ieu putra Al Khoththob baris hijrah. Sing saha anu hayang pamajikanana jadi randa, anakna jadi yatim, atawa indungna tunggara teu eureun-eureun. Sok, pegat ’Umar di pipir pasir ieu!” ’Umar nyaéta lalaki gedé wawanén. ’Ali, sakali deui sadar. Dipeunteun ti kabéh juru dina tetempoan jelema loba, dirina nonoman anu tacan siap nikah. Sumawona nikah ka Fathimah binti Rosulillah! Henteu. ’Umar jauh leuwih meujeuhna. Sarta ’Ali ridho.

Asih teu kungsi ménta pikeun ngadagoan. Nyokot kasempetan, nya éta pisan wawanén. Atawa sadrah, anu kieu pangorbanan téh.

Mangka ’Ali bingung nalika béja éta tétélépa. Lamaran ’Umar ogé ditampik. Minantu modél kumaha anu dipikahoyong Nabi? Anu kawas ’Utsman miliarder anu geus nikah ka Ruqoyyah binti Rosulillah? Anu kawas Abul ’Ash ibn Rabi’, sudager Quraisy éta salaki Zainab binti Rosulillah? Ah, dua minantu Rosulullah éta éstuning ngajadikeun leungit kapercayaan diri. Di antara Muhajirin ngan ’Abdurrohman ibn ’Auf anu sarimbag jeung aranjeunna. Atawa Nabi hoyong nyandak minantu ti Anshor pikeun ngaraketkeun duduluran? Sa’d ibn Mu’adz, pamingpin Aus anu kasép, kitu? Atawa Sa’d ibn ’Ubadah, pamingpin Khazraj anu jalingeur pinuh sumanget?

”Naha lain anjeun anu mecakan sobat?” kitu ceuk sobat-sobat Anshorna ngageuingkeun lamunan.
”Naha anjeun teu mecakan ngalamar Fathimah? Kuring boga wirasat, anjeun pisan anu dianti-anti Baginda Nabi....”
”Kuring?” tanyana teu yakin.
”Enya, Anjeun, lur!”
”Kuring ngan nonoman malarat. Naon anu bisa diandelkeun?”
”Kuring di satukangeun anjeun, sobat! Muga Allah nulungan anjeun!”

Antukna, lah-lahan ’Ali nepungan Nabi. Mangka kalayan ngawani-wanikeun manéh, ditepikeun ogé kahayangna pikeun nikah ka Fathimah. Enya, dirina weruh, sacara ékonomi teu aya anu ngajangjikeun dina dirina. Ngan aya sasét baju beusi, ditambah sasadiaan tipung garihal pikeun daharna. Tapi ménta waktu dua atawa tilu warsih pikeun siap-siap? Éta ngérakeun! Ménta Fathimah nganti di wates waktu nepi ka dirina siap? Éta pohara bubudakeun. Umurna geus leuwih dua puluh taun ayeuna.
”Anjeun nonoman sajati, héy ’Ali!” kitu gerentes haténa ngingetkeun. Nonoman anu siap tanggung jawab kana rasa asihna. Nonoman anu siap manggul risiko kana pilihan-pilihanana. Nonoman anu yakin yén Allah Maha Beunghar.

Lamaranna dijawab, ”Ahlan wa sahlan!” Kecap éta kedal alon disarengan imut Nabi. Kiwari dirina bingung. Naon maksudna? Kedalan wilujeng sumping éta hésé pikeun bisa disebutkeun minangka isyarat panarimaan atawa tampikan. Ah, meureun Nabi ogé bingung pikeun ngawalerna. Meureun henteu ayeuna. Tapi manéhna siap ditampik. Éta risiko. Sarta kajelasan jauh leuwih hampang batan nanggung beungbeurat pasualan anu teu manggih jawaban. Sumawona nundana dina haté, lir ibarat parahu anu angkleung-angkleungan di sagara tur teu manggih basisir. Ah, éta nyelekit.

”Kumaha waleran Nabi, lur? Kumaha lamaran anjeun?”
”Teuing atuh....”
”Naon maksud anjeun?”
”Nurutkeun aranjeun, naha ’Ahlan wa Sahlan’ hartina hiji jawaban?”
”Dasar tolol! Tolol!” ceuk sobat-sobatna.
”Éh, hampura sobat.... Maksud kuring, hiji waé geus cukup. Sedengkeun anjeun meunangkeun dua! Ahlan waé geus hartina enya. Sahlan ogé. Sarta anjeun meunangkeun Ahlan wa Sahlan, sobat! Duanana hartina enya!”

Kocapkeun, ’Ali nikah ogé ka Fathimah. Kalayan ngagadékan baju beusina. Kalayan imah anu mimitina rék disumbangkeun ku sobat-sobatna, tapi Nabi keukeuh ambéh anjeunna mayar kalawan nyicil. Éta hutang.

Kalayan wawanén ngorbankeun asihna pikeun Abu Bakr, ’Umar, sarta Fathimah. Kalayan wawanén pikeun nikah. Ayeuna. Lain pasini-pasini sarta engké-engké. ’Ali nyaéta jéntelmén sajati. Teu héran lamun nonoman Arab ngabogaan yél, “Laa fatan illa ‘Aliyyan! Teu aya nonoman kajaba Ali!”

Ieu pisan jalan asih para pajoang. Jalan anu nepungkeun asih sarta kabéh rarasaan kalayan tanggungjawab. Sarta di dieu, asih teu kungsi ménta pikeun ngadagoan. Kawas ’Ali. Anjeunna sadrah, atawa nyokot kasempetan. Anu kahiji nyaéta pangorbanan. Anu kadua nyaéta wawanén.

Sarta tétéla teu kurang ogé anu dipigawé ku Putri Nabi. Dina hiji riwayat dilalakonkeun, yén hiji poé (sanggeus aranjeunna nikah), Fathimah nyarios ka ‘Ali,
“Hapunten abdi! Alatan sateuacan nikah ka anjeun, abdi kantos sakali ngaraoskeun ragrag asih ka saurang nonoman”
‘Ali ngarénjag sarta naros, “lamun kitu, naha anjeun daék nikah ka kuring? sarta Saha téa nonoman éta?”
Bari kéom Fathimah ngawaler, “Enya, nonoman éta téh diri anjeun pisan.”

Carita ieu ditepikeun di dieu, lain pikeun ngajadikeun urang jadi ngapung ngawang-ngawang atawa roromantisan. Carita ieu ditepikeun, supaya urang bisa diajar ti ‘Ali sarta Fathimah, yén tétéla duanana geus ngabogaan rasa anu sarua ti saprak aranjeunna tacan nikah, tapi kalayan rikip duanana ngajaga rasa éta.... Rasa anu insya Allah baris éndah nalika waktuna anjog.

BEUNGHAR HATÉ

  حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَصِينٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ “عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: لَيْسَ الْغِنَى عَنْ كَثْرَةِ الْعَرَضِ وَلَكِنَّ الْغِنَى غِنَى النَّفْسِ”…

“Beunghar lain diukur ku lobana kaméwahan dunya. Tapi beunghar (ghina’) nyaéta haté anu teu weléh ngarasa cukup.” (HR. Bukhori)

  قَالَ لِي رَسُول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: يَا أَبَا ذَرّ أَتَرَى كَثْرَة الْمَال هُوَ الْغِنَى ؟ قُلْت: نَعَمْ. قَالَ: وَتَرَى قِلَّة الْمَال هُوَ الْفَقْر ؟ قُلْت: نَعَمْ يَا رَسُول اللَّه. قَالَ: إِنَّمَا الْغِنَى غِنَى الْقَلْب ، وَالْفَقْر فَقْر الْقَلْب

“Rosulullah shollallohu ‘alaihi wa sallam nyarios ka kuring, “Héy Abu Dzar, naha anjeun nempo yén lobana harta éta pisan anu disebut beunghar (ghoni)?” “Leres,” jawab Abu Dzar. Anjeunna naros deui, “Naha anjeun nempo yén saeutikna harta éta hartina fakir?” “Leres,” Abu Dzar némbalan kalayan jawaban sarupa. Saterusna Anjeunna ogé nyarios, “Saéstuna anu ngaranna beunghar (ghoni) nyaéta beungharna haté (haté anu teu weléh ngarasa cukup). Sedengkeun fakir nyaéta fakirna haté (haté anu teu weléh ngarasa henteu sugema).” (HR. Ibnu Hibban)

قال بن بطال معنى الحديث ليس حقيقة الغنى كثرة المال لأن كثيرا ممن وسع الله عليه في المال لا يقنع بما أوتى فهو يجتهد في الازدياد ولا يبالي من أين يأتيه فكأنه فقير لشدة حرصه وانما حقيقة الغنى غنى النفس ، وهو من استغنى بما أوتي وقنع به ورضي ولم يحرص على الازدياد ولا ألح في الطلب، فكأنه غني….
والحاصل أن المتصف بغنى النفس يكون قانعا بما رزقه الله، لا يحرص على الازدياد لغير حاجة ولا يلح في الطلب ولا يحلف في السؤال، بل يرضى بما قسم الله له، فكأنه واجد أبدا، والمتصف بفقر النفس على الضد منه لكونه لا يقنع بما أعطى بل هو أبدا في طلب الازدياد من أي وجه أمكنه، ثم إذا فاته المطلوب حزن وأسف، فكأنه فقير من المال لأنه لم يستغن بما أعطى، فكأنه ليس بغنى، ثم غنى النفس إنما ينشأ عن الرضا بقضاء الله تعال والتسليم لأمره علما بأن الذي عند الله خير وأبقى، فهو معرض عن الحرض والطلب، وما أحسن قول القائل:
غنى النفس ما يكفيك من سد حاجة… فإن زاد شيئا عاد ذاك الغنى فقرا…

Hakékat kabeungharan sabenerna lain ku lobana harta. Alatan kitu loba jelema anu dijembarkeun rezeki mangrupa harta ku Alloh, tapi manéhna henteu kungsi ngarasa sugema kana naon anu dipaparin ku Alloh. Jelema kawas ieu teu weléh usaha satékah-polah pikeun nambahan sarta terus nambahan hartana. Manéhna ogé henteu paduli ti mana harta éta meunangna. Jelema sarupaning ieu pisan anu saolah-olah fakir alatan usahana pikeun terus-terusan nyugemakeun dirina ku harta.

Perlu diingetkeun bener-bener yén hakékat kabeungharan anu sabenerna nyaéta beunghar haté (haté anu sok ghoni, teu weléh ngarasa cukup). Jelema anu beunghar haté ieu pisan anu teu weléh ngarasa cukup kalayan naon anu dipaparin ku Alloh, teu weléh ngarasa qona’ah (sugema) ku sagala anu ditampa sarta teu weléh ridlo kana katangtuan Alloh. Jelema sarupaning ieu henteu wewelek pikeun nambahan harta sarta manéhna henteu kawas jelema anu henteu kungsi ngarasa capé pikeun terus nambahanana. Kaayaan jelema sarupaning ieu pisan anu disebut ghoni (nyaéta beunghar anu sabenerna).”

Syékh Ibnu Hajar Al Asqolani rohimahulloh ngécéskeun ogé, “Jelema anu disifatan kalayan beunghar haté nyaéta jelema anu teu weléh qona’ah (ngarasa sugema) kana rezeki anu dipaparin ku Alloh. Manéhna henteu wewelek pikeun nambahanana tanpa aya kaperluan. Manéhna ogé henteu kawas jelema anu henteu kungsi ngarasa capé pikeun néanganana. Manéhna henteu ménta-ménta kalayan adug lajer pikeun nambahan hartana. Malahan mah anu lumangsung dina dirina nyaéta manéhna teu weléh ridlo kana pangbagian Alloh anu Maha Adil ka dirina. Jelema ieu pisan anu saolah-olah beunghar salawasna.

Sedengkeun jelema anu disifatan kalayan fakir haté nyaéta sabalikna ti jelema kahiji tadi. Jelema kawas ieu henteu kungsi qona’ah (ngarasa sugema) kana naon anu dipaparin ku Alloh. Malahan mah manéhna terus usaha pikeun nambahan sarta terus nambahan hartana ku cara naon waé ogé (teuing cara halal atawa haram). Lamun manéhna henteu ngahontal kana naon anu ku manéhna ditéangan, manéhna ogé ngarasa kacida hanjelu. Manéhna saolah-olah jelema anu fakir, anu malarat harta alatan manéhna henteu kungsi ngarasa sugema kana naon anu geus dipaparin ku Alloh. Jelema ieu pisan jelema anu henteu beunghar dina hakékatna.

Intina, jelema anu beunghar haté dimimitian ti sikep teu weléh ridho sarta narima kana sagala katangtuan Alloh Ta’ala. Manéhna weruh yén naon anu ku Alloh dipaparin, éta pisan anu pangalusna sarta baris teu weléh aya. Sikep ieu pisan anu ngajadikeunana horéam pikeun nambahan naon anu ku manéhna ditéangan.”

Cariosan anu kacida saéna didugikeun ku para ulama:

  غِنَى النَّفْس مَا يَكْفِيك مِنْ سَدّ حَاجَة فَإِنْ زَادَ شَيْئًا عَادَ ذَاكَ الْغِنَى فَقْرًا

“Beunghar haté nyaéta ngarasa cukup dina sagala anu ku anjeun dibutuhkeun. Lamun leuwih ti éta sarta anjeun terus nénéanganana, mangka éta hartina lain ghina (beunghar haté), tapi kalahka fakir (miskinna haté)

  وإنما يحصل غنى النفس بغنى القلب بأن يفتقر إلى ربه في جميع أموره فيتحقق أنه المعطي المانع فيرضى بقضائه ويشكره على نعمائه ويفزع إليه في كشف ضرائه، فينشأ عن افتقار القلب لربه غنى نفسه عن غيره وبه تعالى،

HAL-HAL ANU BISA NGAJADIKEUN BEUNGHAR HATÉ

Kabeungharan haté bisa dihontal ku cara ngajadikeun haté ngarasa cukup sarta ngan butuh ka Alloh tina sagala anu ku manéhna disanghareupan, nyukuran sagala kurnia-Na, réla narima sagala papastén-Na sarta teu weléh nyalindung ka Manten-Na dina sagala hal anu nyelekitna.

Kalayan teu weléh ngahadirkeun rasa butuh ka Pangéranana di sakabéh juru haté, mangka manéhna ngarasa kacukupan ti sagala hal salian-Na.

Fathulbaari XI/271-272

Wallohu A’lamu Bishshowaab.