Fikmin "MUHALLIL"

Peuting munggaran, pangantén tarung ragot. Uhé, jajaka tingting, manggih Karsih nu geus pangalaman. Sanajan Karsih rangda, tapi geulisna teu éléh ku parawan. Awak bohay, sampulur, taya cawadeunana. Mamayu, nepi ka sababaraha kali mindo. "Kang, abdi alim dikantunkeun...!" Nyulusup kana dada Uhé. "Akang ogé alim papisah deui. Akang nyaah ka Karsih. Tapi, kumaha perkawis jangji Akang?" Celengok, nyium tarang Karsih. "Abdi gé nyaah ka Akang. Wios lah, jangji mah teu kedah diémutan!" Karsih nangkeup mingkin pageuh.

"Geura dileueut atuh kopina, bilih kabujeng tiis!"Karsih imut. Nyusutan buukna ku anduk. "Eu, muhun...!" Uhé ngaregot cikopi. "Kunaon Akang téh bet ngahuhuleng waé?" Ngusap gegedoh cikopi nu némpél dina biwir Uhé. "Akang mah bingung, kedah kumaha atuh?" Neuteup Karsih."Pokona mah abdi alim dikantunkeun!" ngaléndotan. Uhé ngahuleng. Ras kana omongan Obay, popotongan Karsih, "Awas, ulah leuwih ti sakali meutinganana!"

Fikmin "NU HAYANG UMROH"

"Kang, mangga waé atuh angkat nyalira,ngantos cekap duaaneun mah bilih lami teuing...!" Karsih neuteup Uhé, salakina. "Tapi akang mah hoyongna duaan, pankekempelna ogé kénging urang duaan. Keun wé, sabar heula!" Uhé nangkeup tas. Tas anu kacida dipikameumeut ku manéhna. Eusina, duit dua puluh juta, meunang kukumpul sautak-saeutik, ladang Uhé ngojég.Bakating ku geus gilig hayang umroh duaan, bélaan ngadua-duakeun huap pikeun ngahontaléta cita-citana.

"Jang Uhé, tulungan! Itu...Si Udin katabrak motor...!" Ma Ucih ngagedoran panto. Rawah-riwih. "Innalillahi...!" Uhé jeung Karsih, getap kaluar ti imahna. Muru ka jalan.Bréh, Udin ngagolér, baloboran getih. "Deudeuh teuing...!" Udin dipangku. Ditaékeun kana motor,didempét di tengah ku Karsih. Udin, anak Ma Ucih, karék sabulan ditinggalkeun maot ku bapana. Ayeuna betnandangan musibah.Nepi ka rumah sakit. "Punten, kanggo nulungan pasén, kedah aya uang jaminan dua puluh juta!"Suster di UGD ngasongkeun berkas-berkas pamariksaan. Rét, Uhé jeung Karsih kana tas.

Fikmin "Jang Kaca Jeung Cép Waja"

"Tong deukeut-deukeut ka kuring, ih! Jung nyingkah sing jauh!" Jang Kaca undur-unduran.
"Wayahna, aing hayang nyoba kakuatan manéh!" Bang Palu ngadeukeutan.
"Ampun...! Ampun...!" Jang Kaca murungkut. Sieun.
"Rasakeun, yeuh!" Teu antaparah, habek Bang Palu nakol Jang Kaca. Geprék. Jang Kaca awakna ancur. Harepan pikahareupeunana mancawura, teuing ka mana. Ceurik ngageunggeuik. Nyalahkeun nasib.

Rét, Bang Palu ka Cép Waja.
"Manéh hayang ditakol ogé?" molotot.
"Mangga, sadaya-daya," Cép Waja imut.
"Oh, manéh nangtang?" Bang Palu nyentak.
"Teu pisan-pisan, nun!" Cép Waja angger kalem.
"Yeuh atuh, rasakeun!" Bang Palu ngawahan. Séak, narajang Cép Waja.
"Deui, nu palih dieu...!" Cép Waja malik. Ngasongkeun awakna nu sabeulah deui. Habek, ditakol deui satakerna. Cép Waja bulak-balik ditakolan ku Bang Palu. Teu saeutik ogé Cép Waja rumahuh.
"Alhamdulillah...!" manéhna muji syukur. Pamustunganana, Cép Waja nelah jadi Dén Bedog anu leuwih komaraan. Hirupna tinemu jeung kabagjaan.

Fikmin "SABIL"

Mangpirang rasa pagalo jadi hiji. Baluweng jeung nalangsa mugagkeun bagja. Kuring neuteup Kirana, Si Cikal nu jadi kareueus kulawarga. Kabaya bodas sakelir jeung tiung nu dipapaés ku manglé, nambahan moncorong kageulisanana.
"Hapunten abah, geulis...! Asa teu téga abah kudu népakeun wiwirang ka hidep. Tapi abah bingung, kudu kumaha pipetaeun," gumerendeng. Cipanon teu kaampeuh, murubut maseuhan pipi. Hanjakal. Napsu nu matak kaduhung, kiwari diri katut buah haté nu katempuhan.
"Abah, rombongan bésan tos sumping," pamajikan muraykeun lamunan. 
"Kudu kumaha atuh?" mencétan tarang nu karasa ranyud.
"Tos wé ku abah, pan Kirana téh anak urang. Saupamana dibolékérkeun, tada teuing wirangna. Kumaha mun bésan ngabolaykeun? Karunya ka budak!" pamajikan méré bongbolongan.

"Mangga, walina ka payun!" sora panghulu lir gelap salésér. Meg. Asa aya nu nyentok jajantung. Haté mingkin sabil. Meureumkeun panon. Istighfar.
"Punten, abdi teu gaduh hak ngawalian. Nyanggakeun ka wali hakim...!" tatag. Nu hadir tingraringeuh.
"Duh, Gusti...! Abdi langkung sieun ku Anjeun," batin jumerit.

AKHLAQ RASULULLAH SAW

Hiji dinten, Rosulullah SAW mulih ti pangperangan diiringkeun ku para sohabatna. Dugi ka dayeuh Madinah, kasampak Siti Aisyah, garwana ngabagéakeun kasumpingan carogé anu kalintang dipikaasihna.

Di bumina, Rosulullah SAW leleson ngareureuhkeun kacapé. Siti Aisyah pakepuk di pawon mangdamelkeun leueuteun kanggo nu janten carogé. Salajengna leueuteun éta dipasihkeun ka Rosulullah SAW. Anjeunna ngaleueut antaré dugi ka ampir nyéépkeun éta cai. "Yaa Rosulallah, biasana salira masihan sapalih leueuteun kanggo abdi, nanging naha dinten ieu salira teu masihkeun éta gelas?" Siti Aisyah naros.
Rosulullah SAW ngarandeg sakedapan, lajeng badé neraskeun deui ngaleueut cai dina éta gelas. Mangka Aisyah naros deui, "Ya Rosulallah, biasana salira masihan sapalih leueuteun ka abdi, nanging naha dinten ieu salira teu masihkeun éta gelas?"

Pamustunganana, Rosulullah SAW masihkeun sapalih leueuteun anu nyésa dina gelas. Aisyah ngaleueut éta cai, sarta anjeunna ngaraos kacida reuwasna, salajengna éta cai diburakeun. Sihoréng cai téh karaosna moléték!

Subhanallah, ieu pisan kaluhungan akhlak Rosulullah SAW. Dina kaayaan lungsé ogé, sok sanaos garwana masihan leueuteun anu pangsét, anjeunna henteu bendu. Malihan kawitna mah Rosulullah badé nyumputkeun kalepatan garwana kalawan nyéépkeun sadaya leueuteunana.

MAYIT AHLI SURGA

Hiji lalaki maot. Rosulullah SAW ngiring mulasaraan éta mayit. Waktu rék disholatan, Umar bin Khoththob nyarios ka Rosulullah SAW, "Yaa, Rosulallah! Mayit éta mah teu kedah disholatan, manéhna jalma bangkawarah."
Ngadangu cariosan jeung sikep Umar éta, mangka Rosulullah SAW madep ka nu araya di éta tempat, lajeng naroskeun, naha kungsi aya nu nempo éta mayit ngalakukeun hiji amalan Islam dina waktu hirupna. Salah saurang ti nu hadir, ngajawab, "Leres, Rosulullah! abdi kantos ngaronda wengi sareng anjeunna dina waktos jihad."

Rosulullah SAW nyolatan éta mayit sarta ngawurkeun taneuh keusik ka manéhna, lajeng ngadawuh, "Batur-batur anjeun nyangka yén Anjeun ahli naraka, sarta Kaula nyakséni saéstuna Anjeun ahli surga."
Lajeng Rosulullah SAW malik ka Umar, "Ulah Anjeun nanya ngeunaan amalan manusa, tapi pék tanyakeun ngeunaan fitrahna!"

Maksud Rosulullah SAW nyaéta ngahulag supaya Umar, jeung urang umat Islam sakabéhna, supaya ulah ngungkit-ngungkit amal kagoréngan hiji jalma, sedengkeun éta jalma geus maot. Tapi nu kudu di kahareupkeun nyaéta kumaha fitrah kaislamanana, kaasup amal kahadéanana sanajan katempo teu pira tur saeutik.

Fikmin "GATOT"

Keur ngopi sabari maca koran di tepas. Tatangga hareupeun, kaluar. Ngadon senam di buruan imahna. Randa bohay. Kaktus wé sugan mah, lila teu kacaian ogé, angger montok. Maké calana pondok, ka luhurna kaos pungsat, némbongkeun bujalna nu rada dosol. Kuring nyokot roko hurung tina asbak. Koran dikohokan, dipaké noong. Manéhna dodongkoan. Katempo aya nu tinggulantung sagedé mélon. Awak ngadadak asa nyongkab. Digeberan maké dudukuy. Gondok laki turun naék kos éskalator. "Astaghfirullah...! Di jero ogé aya nu kitu mah!" Jung, nangtung. Calana karasa nyeregan, katulak ku tumbak.

"Mah, Mamaaah...!" ngageroan pamajikan. Sup, ka kamar. Nyingkabkeun kulambu. Suwung. "Mah, di mana?" nyorowok. "Ieu, di pawon...!" pamajikan némbalan. Beuheung soang mingkin celenggeu dina jero calana. Hayang geura dicepét ku gégép kulit, nepi ka muncratkeun lého pédo. Leumpang moyongkod. Muru dapur. Bréh, pamajikan keur gégéroh. Maké daster belél, buukna dibeungkeut ku karét geulang. Nu asalna celenggeu téh, ngulahék deui. Calana ngalogoran.