Ngalafadzkeun niat geus masyhur di golongan masarakat, hal ieu lain tanpa dasar tapi alatan mémang ngabogaan tatapakan dina élmu fiqh. Conto ngalafadzkeun niat nyaéta maca
اصلي فرض الظهر أربع ركعات مشتقبل القبلة اداء…. (مأموما) (إماما) لله تعالي
“Usholli fadlod-dhuhri arba’a roka’atin mustaqbilal qiblati ada-an..(ma’muman/imaman) lillahi ta’alaa”
Hartina, “Neja kuring solat dhuhur 4 roka’at nyanghareup kiblat alatan Alloh ta’alaa”, hal sarupaning ieu biasa dibaca ku golongan Muslimin (utamana di Indonésia) saméméh Takbirotul Ihrom hartina dibaca saméméh ngalaksanakeun solat, henteu babarengan jeung solat sarta lain bagéan ti rukun solat.
Kawas anu geus dipikanyaho yén mimitina solat nyaéta niat sarta takbirotul ihrom dipigawé babarengan jeung niat. Niat henteu miheulaan takbir (Takbirotul Ihrom) sarta henteu ogé sanggeus takbir. Sakumaha disebutkeun ku al-imam asy-syafi’i dina kitab Al-umm Juz 1, dina Bab Niat dina Solat (باب النية في الصلاة ) ;
قال الشافع: والنية لا تقوم مقام التكبير ولا تجزيه النية إلا أن تكون مع التكبير لا تتقدم التكبير ولا تكون بعده
“..niat henteu bisa ngagantikeun takbir, sarta niat teu nyukupan sajaba babarengan jeung Takbir, niat henteu miheulaan takbir sarta henteu (ogé) sanggeus Takbir.”
Sakali deui, niat éta babarengan jeung Takbir. Hal sarupa ogé dicarioskeun ku al-‘Allamah asy-syaikh Zainuddin bin Abdul ‘Aziz al-malibariy asy-syafi’i dina Fathul Mu’in kaca 16 ;
. (مقرونا به) أي بالتكبير، (النية) لان التكبير أول أركان الصلاة فتجب مقارنتها به،
“..Takbirotul ihrom kudu dipigawé babarengan jeung niat (solat), alatan takbir nyaéta rukun solat anu mimiti, mangka wajib babarengan jeung niat”
Al-imam An-nawawi, dina Kitab Raudhotut Tholibin, dina fashal (فصل في النية يجب مقارنتها التكبير)
يجب أن يبتدىء النية بالقلب مع ابتداء التكبير باللسان
“diwajibkeun mitembeyan niat ku haté babarengan jeung takbir kalayan lisan”
Al-qodhi Abu al-hasan al-mahamiliy, dina kitab Al-lubab fi al-fiqh asy-syafi’i, dina babaran (باب فرائض الصلاة) ;
النية، والتكبير، ومقارنة النية للتكبير
“Niat sarta Takbir, niat babarengan kalayan takbir”
Asy-syékh Abu Ishaq asy-syairoziy, dina Tanbih fi Fiqh Asy-syafi’i (1/30):
وتكون النية مقارنة للتكبير لا يجزئه غيره والتكبير أن يقول ألله أكبر أو الله الأكبر لا يجزئه غير ذلك
“sarta ayana niat babarengan kalayan takbir, teu mahi sajaba ti éta. sarta takbir nyaéta ngedalkeun (ألله أكبر) atawa ( الله الأكبر), sajaba anu kitu teu pisan-pisan cukup (lain takbir).”
Jadi, solat geus disebutkeun dimimitian dimana-mana geus takbirotul Ihrom anu sakaligus babarengan jeung niat (antara niat sarta takbir nyaéta babarengan). Pagawéan atawa kedalan naon waé saméméh éta, lain asup dina rukun solat, kitu ogé kalayan ngalafadzkeun niat, lain asup dina bagéan ti (rukun) solat.
Tempatna niat nyaéta di jero haté. Sakumaha diterangkeun dina Fiqh Sunnah, Sayyid Sabiq, dina babaran فرائض الصلاة
ومحلها القلب لا تعلق بها باللسان أصلا
“niat tempatna dina haté, dina asalna henteu cumantél kalayan lisan”
Al-allamah Al-imam An-nawawi, dina kitab Al-majmu’ (II/43):
فإن نوى بقلبه دون لسانه أجزأه
“saéstuna niat kalawan haté tanpa lisan geus cukup,
Al-imam Syamsuddin Abu Abdillah Muhammad bin Qosim asy-syafi’i, dina Kitab Fathul Qorib, dina babaran Ahkamush Solat ;
النِّيَةُ) وَ هِيَ قَصْدُ الشَّيْءِ مُقْتَرَناً بِفِعْلِهِ وَ مُحَلُّهَا اْلقَلْبُ
“niat nyaéta ngamaksudkeun hiji hal babarengan kalayan migawéna sarta tempat niat éta aya di jero haté.”
Al-imam Taqiyuddin Abu Bakar bin Muhammad Al-husaini, dina Kifayatul Ahyar, dina bab (باب أركان الصلاة)]
واعلم أن النية في جميع العبادات معتبرة بالقلب فلا يكفي نطق للسان
“Kanyahokeun yén niat dina kabéh ibadah diitung-itung kalayan haté mangka teu mahi ngan ukur ku ngalafadzkeun kalayan lisan”
Kitu ogé disebutkeun dina kitab anu sarua (Kifayatul Akhyar) dina bab باب فرائض الصوم
لا يصح الصوم إلا بالنية للخبر، ومحلها القلب، ولا يشترط النطق بها بلا خلاف
Henteu sah puasa kajaba kalawan niat, dumasar khobar (hadits shohih), tempatna niat dina haté, sarta henteu syaratkeun ngedalkeunana tanpa aya khilaf”
Katerangan: dina bab Fardhu Puasa ieu, ngedalkeun niat henteu disyaratkeun hartina lain mangrupa sarat ti puasa. Ku kituna tanpa ngedalkeun niat, puasa tetep sah. Kitu ogé dina solat, ngalafadzkeun (ngedalkeun) niat solat lain mangrupa sarat tina solat, lain bagéan ti fardhu solat (rukun solat). Jadi, boh ngalafadzkeun niat (talaffudz binniyah) boh henteu, teu pisan-pisan ngajadikeun solat henteu sah, henteu ogé ngurangan atawa nambah-nambah rukun solat.
Al-imam Ibnu Hajar Al-haitamiy, dina Tuhfatul Muhtaj (تحفة المحتاج بشرح المنهاج) [II/12]:
والنية بالقلب
“sarta niat kalawan haté”
Al-hujjatul Islam Al-’Allamah Al-faqih Al-imam Al-ghozaliy, dina kitab Al-wajiz fi Fiqh Al-imam Asy-syafi’i, Juz I, Kitabus Solat dina al-bab ar-robi’ fi Kaifiyatis Solat ;
“niat kalawan haté sarta lain kalawan lisan”
Kabéh katerangan diluhur ngécéskeun yén niat tempatna dina haté, niat amalan haté atawa niat kalawan haté. Kitu ogé niat solat nyaéta dina haté, sedengkeun ngalafadzkeun niat (Talaffudz binniyah) lain mangrupa niat, lain ogé pagawéan haté (lain amalan haté) tapi pagawéan anu dipigawé ku lisan. Niat dimaksudkeun pikeun nangtukeun hiji hal pagawéan anu baris dipigawé, niat dina solat dimaksudkeun pikeun nangtukeun solat anu baris dipigawé. Kalayan kecap séjén, niat nyaéta ngamaksudkeunana hiji hal. Ibnu Manzur dina kitabna anu kawéntar nyaéta Lisanul ‘Arab (15/347) nyarioskeun ;
” Nganiatkeun hiji hal hartina ngamaksudkeunana sarta ngayakinanana. Niat nyaéta arah anu dituju”.
Sakumaha ogé disebutkeun dina kitab Fathul Qorib:
وَ هِيَ قَصْدُ الشَّيْءِ مُقْتَرَناً بِفِعْلِهِ
“niat nyaéta ngamaksudkeun hiji hal babarengan kalayan migawéna”
Al-fiqh al-manhaji ‘ala Madzhab Al-imam asy-syafi’i, dina babaran Arkanush Solat ;
وهي قصد الشيء مقترناً بأول أجزاء فعله، ومحلها القلب. ودليلها قول النبي”إنما الأعمال بالنيات”
“(Niat), nyaéta neja (ngamaksudkeun) hiji hal babarengan jeung sawaréh ti migawéna, tempatna dina haté. dalilna pidawuh Nabi SAW ; (“إنما الأعمال بالنيات”)”
Al-’Allamah Asy-syékh Muhammad Az-zuhri Al-ghomrowiy, dina As-siroj Al-wahaj (السراج الوهاج على متن المنهاج)
وهي شرعا قصد الشيء مقترنا بفعله وأما لغة فالقصد
“(niat) nurutkeun syara’ nyaéta neja hiji hal babarengan kalayan migawéna, sarta nurutkeun lughoh nyaéta neja”
Mangka, dijelaskeun deui di dieu. Niat nyaéta amalan haté, niat solat dipigawé babarengan kalayan takbirotul Ihrom, mangrupa bagéan ti solat (rukun solat), sedengkeun ngalafadzkeun niat (ngedalkeun niat) nyaéta amalan lisan (pagawéan lisan), anu ngan dipigawé saméméh takbirotul Ihrom, hartina dipigawé saméméh asup dina bagéan solat (rukun solat) sarta lain mangrupa bagéan ti rukun solat. Niat solat henteu sarua kalayan ngalafadzkeun niat.
Ngalafadzkeun niat (Talaffudz binniyah) hukumna sunnah. Kasunnahan ieu diqiyaskeun kalayan ngalafadzkeun niat Haji, sakumaha Rosulullah dina sawatara kasempetan ngalafadzkeun niat nyaéta dina ibadah Haji.
عَنْ اَنَسٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ سَمِعْتُ رَسُوْلَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُوْلُ: لَبَّيْكَ عُمْرَةً وَحَجًّا (رواه مسلم)
“Ti sohabat Anas ra nyarios: “Kuring ngadéngé Rasulullah SAW ngedalkeun “Kuring nohonan panggero Anjeun (Yaa Alloh) pikeun (midamel) umroh sarta haji” (HR. Imam Muslim)
Dina Fiqh As-sunnah I kaca 551 Sayyid Sabiq nuliskeun yén salah saurang Sohabat ngadangu Rosulullah SAW ngedalkeun (نَوَيْتُ الْعُمْرَةَ اَوْ نَوَيْتُ الْحَجَّ) “Kuring niat migawé ibadah Umroh atawa Kuring niat migawé ibadah Haji”
أنه سمعه صلى الله عليه وسلم يقول: ” نويت العمرة ، أو نويت الحج
Mémang, nalika Rosululloh SAW ngalafadzkeun niat éta waktu ngajalankeun ibadah haji, tapi ibadah séjénna ogé bisa diqiyaskeun jeung hal ieu, kitu ogé kasunnahan ngalafadzkeun niat dina solat ogé diqiyaskeun kalayan panglafadzan niat dina ibadah haji. Hadits éta mangrupa salah sahiji tatapakan kana Talaffudz binniyah.
Hal ieu, sakumaha ogé disebutkeun ku al-‘Allamah al-imam Ibnu Hajar al-haitami (ابن حجر الهيتمي ) dina Kitab Tuhfatul Muhtaj (II/12) ;
(ويندب النطق) بالمنوي (قبيل التكبير) ليساعد اللسان القلب وخروجا من خلاف من أوجبه وإن شذ وقياسا على ما يأتي في الحج
“Sarta disunnahkeun ngalafadzkeun (ngedalkeun) niat saméméh takbir, ambéh lisan bisa mantuan haté sarta ogé pikeun kaluar ti khilaf ulama anu ngawajibkeunana sanajan (pamadegan anu ngawajibkeun ieu) nyaéta syad (méngpar), sarta Kasunnahan ieu ogé alatan qiyas ka ayana panglafadzan dina niat haji”
Qiyas ogé jadi dasar dina élmu Fiqh,
Al-allamah Asy-syekh Zainuddin bin Abdul Aziz dina Fathul Mu’in kaca 1:
واستمداده من الكتاب والسنة والاجماع والقياس.
Élmu Fiqh dasarna nyaéta kitab Al-qur’an, as-sunnah, Ijma sarta Qiyas.
Al-imam Nashirus Sunnah Asy-syafi’i, dina kitab anjeunna Ar-risalah الرسالة:
أن ليس لأحد أبدا أن يقول في شيء حل ولا حرم إلا من جهة العلم وجهة العلم الخبر في الكتاب أو السنة أو الأجماع أو القياس
..salawasna henteu meunang hiji jalma ngomong dina hukum boh halal boh haram kajaba aya kanyaho ngeunaan éta, kanyaho éta téh al-kitab (al-qur’an), as-sunnah, Ijma; sarta Qiyas.”
قلت لو كان القياس نص كتاب أو سنة قيل في كل ما كان نص كتاب هذا حكم الله وفي كل ما كان نص السنة هذا حكم رسول الله ولم نقل له قياس
Kuring (Imam Syafi’i nyarios), Lamun aya Qiyas éta mangrupa nash Al-qur’an sarta As-sunnah, disebutkeun saban perkara aya nashna dina Al-qur’an mangka éta hukum Alloh (al-qur’an), lamun aya nashna dina as-sunnah mangka éta hukum Rosul (sunnah Rosul), sarta kuring henteu ngangaranan éta minangka Qiyas (lamun geus aya hukumna dina al-qur’an sarta Sunnah).
Jadi, ngalafadzkeun niat solat anu dipigawé saméméh takbirotul Ihrom nyaéta amalan sunnah kalayan diqiyaskeun ka ayana panglafadzan niat haji ku Rosulullah SAW. Sunnah dina harti élmu fiqh nyaéta lamun dipigawé meunang ganjaran tapi lamun ditinggalkeun henteu nanaon. Sanajan teu ngalafadzkeun niat, solat angger sah sarta ngalafadzkeun niat henteu ngaruksak kana sahna solat sarta henteu ogé kaasup nambah-nambah rukun solat.
Ulama Syafi’iyyah séjénna anu nyunnahkeun ngalafadzkeun niat (Talaffudz binniyah) nyaéta ;
Al-allamah asy-syekh Zainuddin bin Abdul Aziz al-malibariy (Ulama Madzhab Syafi’iiyah), dina kitab Fathul Mu’in bi syarhi Qurrotul ‘Ain bimuhimmati ad-din, kaca 16 ;
. (و) سن (نطق بمنوي) قبل التكبير، ليساعد اللسان القلب، وخروجا من خلاف من أوجبه.
“Disunnahkeun ngedalkeun niat saméméh takbirotul ihrom, ambéh lisan bisa mantuan haté (kakhusuan haté), sarta alatan kaluar ti khilaf ulama anu ngawajibkeunana.”
Al-imam Muhammad bin Abi al-’Abbas Ar-romli/Imam Romli kaceluk ku sebutan “Syafi’i Leutik” [الرملي الشهير بالشافعي الصغير] dina kitab Nihayatul Muhtaj (نهاية المحتاج), juz I: 437:
وَيُنْدَبُ النُّطْقُ بِالمَنْوِيْ قُبَيْلَ التَّكْبِيْرِ لِيُسَاعِدَ اللِّسَانُ القَلْبَ وَلِأَنَّهُ أَبْعَدُ عَنِ الوِسْوَاسِ وَلِلْخُرُوْجِ مِنْ
خِلاَفِ مَنْ أَوْجَبَهُ
“Disunnahkeun (mandub) ngalafadzkeun niat saméméh takbirotul Ihrom ambéh lisan bisa mantuan haté (kakhusuan haté), ambéh dijauhkeun tina gangguan haté (was-was) sarta alatan kaluar ti khilaf ulama anu ngawajibkeunana”.
Asy-syeikhul Islam al-imam al-hafidz Abu Yahya Zakaria Al-anshoriy (Ulama Madzhab Syafi’iyah) dina kitab Fathul Wahab Bisyarhi Minhaj Thullab (فتح الوهاب بشرح منهج الطلاب) [I/38]:
( ونطق ) بالمنوي ( قبل التكبير ) ليساعد اللسان القلب
“(Disunnahkeun) ngedalkeun niat saméméh Takbir (takbirotul Ihrom), ambéh lisan bisa mantuan haté..”
Diécéskeun (dituluykeun) deui dina Kitab Syarah Fathul Wahab nyaéta Hasyiyah Jamal Ala Fathul Wahab Bisyarhi Minhaj Thullab, karangan Al-’Allamah Asy-syéikh Sulaiman Al-jamal ;
وَعِبَارَةُ شَرْحِ م ر لِيُسَاعِدَ اللِّسَانُ الْقَلْبَ وَلِأَنَّهُ أَبْعَدُ عَنْ الْوَسْوَاسِ وَخُرُوجًا مِنْ خِلَافِ مَنْ أَوْجَبَهُ انْتَهَتْ
“sarta hiji guaran, ambéh lisan bisa mantuan haté, nyingkahan tina was-was, sarta pikeun kaluar ti khilaf ulama anu ngawajibkeunana, peun!”
Al-imam Syamsuddin Muhammad bin Muhammad Al-khotib Asy-syarbainiy, dina kitab Mughniy Al Muhtaj ilaa Ma’rifati Ma’aaniy Alfaadz Al Minhaj (1/150) ;
( ويندب النطق ) بالمنوي ( قبل التكبير ) ليساعد اللسان القلب ولأنه أبعد عن الوسواس
“Disunnnahkeun ngedalkeun niat saméméh takbir, ambéh lisan bisa mantuan haté sarta saéstuna pikeun nyingkahan kawas-wasan (gangguan haté)”
Al-’Allamah Asy-syekh Muhammad Az-zuhri Al-ghomrowiy, dina As-siroj Al-wahaj (السراج الوهاج على متن المنهاج) dina babaran ngeunaan Solat ;
ويندب النطق قبيل التكبير
ليساعد اللسان القلب
“sarta disunnahkeun ngedalkeun (niat) saméméh takbiratul Ihrom, ambéh lisan bisa mantuan haté”
Al-‘Allamah Sayid Bakri Syatho Ad-dimyathiy, dina kitab I’anatut Tholibin (إعانة الطالبين) [I/153] ;
(قوله: وسن نطق بمنوي) أي ولا يجب، فلو نوى الظهر بقلبه وجرى على لسانه العصر لم يضر، إذ العبرة بما في القلب. (قوله: ليساعد اللسان القلب) أي ولانه أبعد من الوسواس. وقوله: وخروجا من خلاف من أوجبه أي النطق بالمنوي
“[disunnahkeun ngalafadzkeun niat] maksudna (éta ngalafadzkeun niat) henteu wajib, mangka lamun kalayan haténa boga niat solat dzuhur tapi lisanna ngedalkeun solat asar, mangka henteu jadi masalah, anu dianggap nyaéta dina haté. [ambéh lisan mantuan haté] maksudna nyaéta nyingkahan tina was-was. [Nyingkahan pagedug jeung ulama anu ngawajibkeun] maksudna kalayan (ulama anu ngawajibkeun) ngalafadzkeun niat.”
Al-‘Allamah Asy-syekh Jalaluddin Al-mahalli, dina kitab Syarah Mahalli Ala Minhaj Tholibin (شرح العلامة جلال الدين المحلي على منهاج الطالبين) Juz I (163):
(وَيُنْدَبُ النُّطْقُ) بِالْمَنْوِيِّ (قُبَيْلَ التَّكْبِيرِ) لِيُسَاعِدَ اللِّسَانُ الْقَلْبَ
“sarta disunnahkeun ngedalkeun niat saméméh takbir (takbirotul Ihrom), ambéh lisan bisa mantuan haté””
Tujuan ti ngalafadzkeun niat (Talaffudz binniyah) sakumaha diécéskeun diluhur nyaéta ambéh lisan bisa mantuan haté nyaéta mantuan kakhusuan haté, ngajauhkeun tina was-was (gangguan haté), sarta pikeun nyingkahan pagedug jeung ulama anu ngawajibkeunana. Sajaba ti éta lafadz niat nyaéta ngan pikeun ta’kid nyaéta panguat naon anu diniatkeun.
Nyarioskeun shohibul Mughniy: Lafdh bimaa nawaahu kaana ta’kiidan (Lafadz ti naon naon anu diniatkeun éta téh pikeun panguat niat wungkul) (Al Mughniy Juz 1 kaca 278), kitu ogé diécéskeun dina Syarh Imam Al Baijuri Juz 1 kaca 217 yén lafadh niat lain wajib, tapi ngan saukur pikeun mantuan wungkul.
Perlu dipikanyaho yén ulama anu ngawajibkeun (talaffudz binniyah) ogé dinisbatkeun ka madzhab Syafi’iyyah sabab mémang masih ti madzhab Syafi’i. Anjeunna nyaéta Abu Abdillah az-zubairiy (أبي عبد الله الزبيري). Anjeunna ngawajibkeun ngalafadzkeun niat dumasar pamahamanana ka cariosan Imam Syafi’i ngeunaan “an-nuthq (النطق). Nurutkeun pamahaman anjeunna naon anu dimaksud ku Imam Syafi’i kalayan “an-nuthq (النطق)” nyaéta ngalafadzkeun niat. Padahal anu dimaksud ku Imam Syafi’i kalayan an-nuthq (النطق) nyaéta Takbir (Takbirotul Ihrom), nurutkeun Al-imam Nawawi. Hal ieu dijelaskeun dina Kitab Al-majmu’ (II/43) ;
، لأن الشافعي رحمه الله قال في الحج: إذا نوى حجا أو عمرة أجزأ ، وإن لم يتلفظ وليس كالصلاة لا تصح إلا بالنطق
“Alatan saéstuna Al-imam asy-syafi’i nyarioskeun dina (Bab) Haji: “lamun hiji jalma boga niat ngalakukeun ibadah haji atawa umroh dianggap cukup sanajan henteu dilafadzkeun. Henteu kawas solat, henteu dianggap sah kajaba kalayan ngalafadzkeunana (an-nuthq)”
Jadi, anjeunna (Abu Abdillah az-zubairiy ) maham yén Imam Syafi’i ngasupkeun talaffudz binniyah jadi bagéan ti sarat sahna solat, padahal henteu kitu.
Mangka, éta sababna pamadegan anu ngawajibkeun ieu disebutkeun syad (méngpar) ku Al-imam Ibnu Hajar Al-haitamiy dina Tuhfatul Muhtaj (II/12):
وخروجا من خلاف من أوجبه وإن شذ وقياسا على ما يأتي في الحج
” sarta (ogé) pikeun kaluar ti khilaf ulama anu ngawajibkeunana sanajan (pamadegan anu ngawajibkeun ieu) nyaéta syad (méngpar)”
Imam an-nawawi dina kitab Al-majmu’ (II/43) ogé ngécéskeun kasalahan éta;
قال أصحابنا: غلط هذا القائل ، وليس مراد الشافعي بالنطق في الصلاة هذا ، بل مراده التكبير
“sawatara shohabat kuring nyarioskeun: “Anu ngomong hal éta geus kaliru. Lain éta anu dimaksudkeun ku Al-imam Asy-syafi’i kalayan kecap “an-nuthq (ngalafadzkeun)” di jero solat, tapi anu dimaksudkeun nyaéta Takbir (Takbirotul Ihrom)”
Sakitu éndahna cariosan Imam Nawawi, Imam Nawawi nyebutkeun Syekh Abu Abdillah az-zubairy ku sebutan “Ashabinaa”, sanajan Imam Nawawi henteu nyatujuan pamadeganana. Tuladan anu pohara alus dina nanggepan khilafiyah.
Pohara éndahna cariosan-cariosan ulama, aranjeunanana sabisa-bisa nyingkahan pagedug komo dina perkara anu kawas kieu. Henteu kawas jaman ayeuna, sawaréh golongan jalma sok ngangkat perkara khilafiyah sarta gampang pisan sungut maranéhanana nyieun tuduhan bid’ah ka pamadegan anu séjénna. Padahal kalayan kecap séjén, tuduhan bid’ah anu ku maranéhanana dituduhkeun, hakékatna geus ngaweweléh sarta nuduh ulama-ulama madzhab anu geus nyunnahkeunana.
Kasunnahan ngalafadzkeun niat ti ulama Syafi’iiyah ogé bisa dititénan dina kitab ulama syafi’iiyah séjénna, kawas Hasyiyah al-bajury I/149, Mughny al-muhtaj I/148-150. 252-253, al-muhadzab I/70, al-majmu’ Syarh al-muhadzab III/243-252.
Dina madzhab séjénna sajaba madzhab Syafi’iiyah ogé nyunnahkeun ngalafadzkeun niat, contona ; Mazhab Hanafi (Ulama Hanafiyah) boga pamadegan yén niat solat nyaéta boga maksud pikeun ngalaksanakeun solat alatan Alloh sarta tempatna dina haté, tapi henteu disyaratkeun ngalafadhkeunana kalayan lisan. Sedengkeun ngalafadhkeun niat kalayan lisan sunnah hukumna, minangka mantuan kasampurnaan niat dina haté. Sarta nangtukeun jenis solat dina niat nyaéta leuwih afdhol. [al-badai’ I/127. Ad-durru al-muhtar I/406. Fathu al-qodir I/185 sarta al-lubab I/66]
Mazhab Hanbali (Ulama Hanabilah) boga pamadegan yén niat nyaéta boga maksud pikeun ngalakonan ibadah, anu boga tujuan pikeun ngaraketkeun diri ka Alloh. Solat henteu sah tanpa niat, tempatna dina haté, sarta sunnah ngalafadzkeun kalayan lisan, disyaratkan ogé nangtukeun jenis solat sarta tujuan migawena. [al-mughny I/464-469, sarta II/231. Kasy-syaaf al-qona’ I364-370]
Mazhab Maliki (Ulama Malikiyah) boga pamadegan yén niat nyaéta boga maksud pikeun ngalaksanakeun hiji hal sarta tempatna dina haté. Niat dina solat nyaéta sarat sahna solat, sarta leuwih hadé henteu ngalafadzkeun niat, ambéh leungit karagu-raguanana. Niat solat wajib babarengan jeung Takbirotul Ihrom, sarta wajib nangtukeun jenis solat anu dipigawé [asy-syarhu ash-shoghir wa-hasyiyah ash-showy I/303-305, al-syarhu al-kabir ma’ad-dasuqy I/233 sarta 520]
DR. Wahbah Zuhaili dina kitab Al-fiqhul Islam I/767: “Disunnatkeun ngalafadzkeun niat nurutkeun jumhur sajaba madzab maliki.” Dina kitab anu sarua ogé diécéskeun ngeunaan pamadegan madzhab Maliki, jilid I/214 yén: “Anu utama nyaéta henteu ngalafadzkeun niat kajaba pikeun jalma-jalma anu boga panyakit was-was, mangka disunnatkeun pikeunana ambéh leungit batanana karagu-raguan”.
Jadi, sakali deui tujuan ti ngalafadzkeun niat (Talaffudz binniyah) nyaéta ambéh lisan bisa mantuan haté nyaéta mantuan kakhusuan haté, ngajauhkeun tina was-was (gangguan haté), sarta pikeun nyingkahan pagedug jeung ulama anu ngawajibkeunana. Sajaba ti éta lafadz niat nyaéta ngan pikeun ta’kid nyaéta panguat naon anu diniatkeun. Talaffudz binniyah numutkeun madzhab Imam Syafi’i hukumna sunat, dipigawé meunang ganjaran, teu dipigawé ogé teu nanaon, solat angger sah sarta ngalafadzkeun niat henteu ngaruksak kana sahna solat sarta henteu ogé kaasup nambah-nambah rukun solat.
والله اعلم بالصواب
