Fikmin "LAUK PAÉH"

Balik ti Bayah, ngahaja nyimpang di Palabuan Ratu. Meuli lauk keur beuleumeun. Ari lauk anyar ngala ti laut mah, pasti pédo dibeuleumna. Nepi ka imah, langsung diasongkeun ka indung.
"Mah, ieu lauk kanggo beuleumeun engkin wengi," cekéng.
"Enya, keun urang rasanan. Ké urang meuli heula keur bungbuna, euweuh uyah-uyah acan puguh," Mamah mukaan kérésék. Lauk dibahékeun kana ayakan.
"Pan laukna ogé ti laut, piraku diuyahan?" garo-garo teu ateul.
"Najan laukna cicing di laut, ari hirup mah, awakna teu jadi asin. Mun laukna paéh, dikeueum dina cai uyah sakeudeung ogé, tangtu langsung asin," Mamah mésem. Kuring unggut-unggutan, karék nyaho.

Peutingna, kuring ka dapur rék meuleum lauk.
"Mah, laukna di mana?" alak-ilik.
"Pan di dinya..., dina kulkas," waler Mamah.
"Teu aya, ah!" Ngotéktak eusi kulkas, angger teu kapanggih.
"Cép, itu geuning lauk téh!" Mamah nyorowok ti tengah imah.
Gura-giru disampeurkeun. Bréh, lauk nu meunang nguyahan keur niup tarompét di buruan.

#Fikmin "NU GÉLO"

Wanci harieum beungeut. Barudak nu karék budal ti masigit, ramé ngabring-ngabring nu gélo anu kabeneran ngaliwat.
"Nu gélo...! Nu gélo...!" Barudak réang, surak. Aya nu ngajeprétan ku samping, aya ogé nu nimpugan ku batu.
"Karunya atuh, dak! Tong disarurakan waé, gandéng!" Mang Uhé ngageunggeureuhkeun. Jep, barudak téh jempé. Nu gélo ngabegégan, tuluy indit bari sarangah-séréngéh sorangan.
"Ari Mang Uhé ti mana wayah kieu mamanggul pacul?" saurang budak nanya.
"Tos ti sawah. Usum hujan kieu mah kudu mindeng ngaroris, bisi aya galengan anu rempag," Mang Uhé ngajawab sabari ngenyot udud Djinggona. Jegoh, batuk.
"Can sholat Maghrib atuh, Mang?" Budak nanya deui.
"Bujeng-bujeng sempet sholat!" Mang Uhé ngingkig. Balik.
Barudak silih rérét. "Nu gélo...! Nu gélo...!" réang deui sarurak, mingkin ayeuh-ayeuhan. Nutur-nutur Mang Uhé.

#Fikmin "Rasa Éta"

Waktu mimiti datang rasa éta, teu pati hayang miroséa. "Sabodo teuing, ah! Nu  enggeus-enggeus gé sok jadi manggih kapeurih!" cekéng, gumerendeng. Diantep. Angger anteng neuteup langit peuting anu peteng. Ngahurun balung, dipépéndé ku kasimpé. Tapi mingkin lila, asa mingkin ripuh karasana. Ditahan-tahan, kalah asa kasiksa. Kawas cacing kapanasan, teu genah cicing kahudang ku panasaran. Kitu salah, kieu lain.

Ah, rasa éta téh geuning lir béntang nu mapaésan petengna langit peuting. Éndah. Salah sahiji kani'matan anu dipaparinkeun ku Allah ka makhlukNa. Rasa anu pasti kungsi dirasakeun ku sakabéh jalma. Lah-lahan diayonkeun. Ati-ati, dirarasakeun. Rasa éta mingkin sumarambah. Ni'mat anu teu bisa dikedalkeun ku ungkara basa, teu bisa digambarkeun ku kotrétan péna. Peureum beunta, poho kana sagala rupa. Mungguh napsu anu digugulu, badan anu katempuhan. Kalalanjoanan. Bongan nurutkeun kahayang garoganyang. Antukna lédéh deui. Peurih deui.

#Fikmin "NGAWADUL"

Uhé mamanggul karung, leungeunna nyekelan pangait paranti nyokotan sabangsaning runtah-runtah pelastik. Awak lagedu. Luut-léét késang, kapanasan. Lebah masjid agung, manéhna ngarandeg. Kadéngé sora adzan Lohor. Ngahuleng. "Lamun jadi jalma beunghar mah jongjon meureun hayang ibadah téh, moal mikiran kéjoeun..." gerentes haténa. Nuluykeun lalampahan, nyiar keur saléter-dua létereun béas.

Mobil BMW nyemprung, meulah patalimarga. Uhé nyangsaya dina jok tukang sabari maca koran. Mungguhing hirup, roda dunya muter. Ayeuna Uhé geus jadi pengusaha, boga pabrik pelastik. Hirup sagala aya, usaha keur meumeujeuhna maju. "Burukeun, euy! Aya jadwal meeting, bisi tinggaleun..." Uhé nepak supirna. Hawar-hawar kadéngé sora adzan di masjid agung.