"Wilujeng leleson, Mbéb! Tong hilap ngadu'a
heulal! Nice dream!" mungkas wangkongan dina
BBM jeung manéhna. Ngatur setélan alarem, hapé
dicecekel supaya karasa dimana-mana engké sada.
Reup, peureum.
Jam tilu, kahudangkeun ku anu gugurubugan dina leungeun.
Sora nada alarem matak geunjleung. Sok sanajan wegah-
wegah ogé, maksakeun beunta. Rucang-riceng. Ngetik,
"Gugah, Mbé! Hayu urang netepan tahajud!" BBM
dikirimkeun, diémbohan ku PING!!! sababaraha kali. Ker,
kérék deui. Nyegrék.
"Alkalamu, utawi ngaran kalam. Iku huwa, utawi
iya kalam...!" Kadéngé sora santri leutik keur
sarorogan di madrasah. Jaéd, anu asalna pura-
pura muriang waktu dititah ngaji, cengkat.
Keteyep, kuliwed ka tukangeun kobong. Gajleng ngaluncatan
pager. Leumpang rusuh mapay-mapay galengan sawah.
"Tos lami, Nyi?" haruhah-haréhoh. "Teu acan, nembé ogé lima
menitan!" Nyi Hindun tungkul semu éra. "Bapa nuju ka mana,
kitu?" Jaéd nyéréngéh, culang-cileung. "Bapa mah nuju ka
balong, marab lauk!" Nyi Hindun angger tungkul. Nyasat Jaéd
susulumputan bobogohan jeung Nyi Hindun téh, atuda anakna
Kang Haji Bakar, guru ngaji anu dipikaajrih. Mantak
keueung, mun ngalamar teu katalar Alfiyah-alfiyah acan mah.
Ari Jaéd, dadamping ogé can bener.
Jaéd diuk usad-ised ngadeukeutan. Leungeunna jeujeungkalan
rék nyekelan leungeun Nyi Hindun. Teu kanyahoan, aya nu
ngahiuk ti tukangeun. "Wadaaaw!" Jaéd ngagoak, adug-
songkol sabari nyenyekelan leungeunna. Ngalieuk ka asal
datangna nu nyamber leungeun. Katempo Kang Haji Bakar
keur ngulang-ngulang iteuk.
"Nempo si Enéng teu? Abud culang-cileung
ngilikan riungan murid anyar anu keur miluan
MOS. "Si Enéng anu ditiung nya? Asana tadi téh
ditéang ku kakana, cenah mah gering!" Bejo
némbalan sabari dangdak-déngdék ngeunteung kana jandéla
kelas. "Euh, gagal deui waé rék pédékaté téh, euy!" Abud
ngaléos, paromanna hanjelu.
Ti mimiti nempo, Abud geus ngarasa kataji ku murid anyar
anu ngaranna Enéng. Geulis, bararuni, lungguh. Love at the
first sight téa meureun. Tapi meni hésé panggihna, MOS ngan
miluan tilu poé, langsung pleng, les, teu asup deui.
Geus saminggu Enéng can aya asup sakola waé, Abud mingkin
guling gasahan. Jam istirahat, manéhna rék asup pisan ka
koperasi waktu nempo ketua OSIS nulis béwara dina bor
mading, panasaran maca heula eusi béwarana, "Innalillahi
wainna ilaihi roji'un, telah berpulang ke rahmatullah ENÉNG
RAHMAWATI..." teu nepi ka bérés maca, Abud geus
ngarumpuyuk leuleus.
Dagdigdug lir dulag lebaran. Neuteup fotona,
"Bismillah...!" Ngaléngkah anteb pinuh ku
kayakinan, rék ngaleupaskeun mangsa lalagasan.
Tilu bulan. Mangsa nu dianti-anti, kiwari
kasungsi. Nohonan jangji seja meungkeut asih ku tali
jatukrami.
Reres dirapalan, langsung muru ka kamar pangantén.
Jantung ratug. Ngetrokan panto, "Assalamu 'alaikum...!".
"Wa 'alaikum salaam...!" semu ngageter. "Kénging Aa lebet?"
cekéng. "Mangga, Aa!" nu di jero ngajawab. Kulutrak
mukakeun panto. Katempo manéhna diuk di sisi ranjang,
nukangan. Dideukeutan, suku asa teu napak. "Ayang...!"
alon. "Kaaah?" Nu nukangan malik, tumungkul. Diteuteup.
Tanggah, belenyéh imut. Gabrug. "I love You!" ngaharéwos. "I
love You too, Aa!" Kecap cinta anu karak silih kedalkeun ti
saprak wawuh di Dumay. Silih teuteup, teuteup munggaran.
Cipanon ngeyembeng. Bagja.
Obay kapeto jadi salah saurang mentri di kabinét
anu anyar diistrénan. Hiji poé, ngayakeun sidak
ka saban kantor anu aya di departeménna. Di hiji
rohangan, katempo aya lalaki keur diuk nyarandé
sabari anteng nyoo hapé, ari anu séjén mah migawé pancénna
séwang-séwangan. Obay nyampeurkeun. Nanya, "Saha ngaran
manéh?" "Asép, Pa!" ngajawab geumpeur. "Gajih manéh
sabaraha sabulan?" Obay nanya deui. "Dua juta, Pa!" Asép
ngeluk. "Yeuh, gajih Manéh tilu bulaneun, pasangon genep
juta! Jung balik, tong kadieu-dieu deui!" Obay ngaluarkeun
duit tina tasna. Asép ngahuleng. Nampa duit, tuluy becir
sieuneun.
"Tah kitu nasib pagawé anu kedul, langsung dipecat, teu bisa
ditawar-tawar deui! Pokona gawé...gawé...gawé! Anu tadi
pagawé bagéan naon? Saha kepalana?" Obay sorana rada
tarik, hayang katangar wibawaan. Para pagawé silih pelong,
Rohangan jempling. Nepi ka salah saurang aya anu ngajawab
sabari ngadarégdég, "Punten, Pa! anu tadi mah sanés
padamel, tapi tukang céndol nuju ngantosan gelas!".
"Hayang sapatu anyaaar! Isin Udin mah di
sakolaan pada ngalédék majar sapatu Udin
lapareun!" balik sakola Udin inghak-inghakan,
sapatu anu calawak hareupna dialungkeun. "Sabar
atuh, Kasép! Pan Bapa teu acan gaduh artos, urang kaput
heula wé, nya!" bapana ngalelemu, paromanna alum, aya anu
ngeyembeng di juru panonna. "Alim, pokona hayang nu anyar!"
Udin ngagablogkeun panto.
Udin nangkeup tuur di tungtung jambatan, ambek kénéh ka
bapana anu teu cara bapa batur, kahayang anakna téh sagala
dicumponan, ka sakola gé babaturanna mah maké sapédah. Ari
bapa manéhna, tibang mangmeulikeun sapatu meni geus teu
mampuh, "Kaduhung aing boga bapa kitu!" belewer
ngalungkeun batu ka wahangan, ngabudalkeun kakeuheul ka
nu jadi bapa. Pas rék diuk deui, sarérét manéhna nempo
jelema tukang jajaluk nu keur angsrod-angsrodan, suku
duanana baruntung, ditempokeun, Udin ngahuhuleng.
Berengbeng lumpat, nubruk panto imah, ngagabrug ka
bapana, "Hapunten Udin, Pa! Muhun wios sapatu téh dikaput
wé!".
"Moal dibikeun ka santri si Nyai mah! Mémangna
rék diparaban kulhu? Tah geus aya calonna, Cép
Umar, sakeudeung deui rék diangkat jadi
ménéjer!" indungna Nyi Hindun néngtéréwélang.
Umar anu asalna diuk pagégéyé jeung Nyi Hindun cengkat,
nepak taktak Jaéd "Hampura nya, Kang!" pokna rada
ngajebian. Jaéd tungkul, teu lemék, teu nyarék.
"Kuring ngabéwarakeun yén dina poé ieu ngangkat Umar jadi
ménéjer di pausahaan!" Pa Bakar, Diréktur Utama biantara.
Hadirin kaleprok. Umar, Hindun, jeung indungna mésem,
sugema. "Kusabab kuring geus kolot, pausahaan rék
dipasrahkeun ka anak kuring, lulusan Al-Azhar Mesir taun
kamari!" Pa Bakar ngagupayan ka jero kantor. Torojol Jaéd,
solongkrong nyium leungeun Pa Bakar. Hadirin kaleprok. Anu
tiluan carolohok.
