#Fikmin "Rasa Éta"

Waktu mimiti datang rasa éta, teu pati hayang miroséa. "Sabodo teuing, ah! Nu  enggeus-enggeus gé sok jadi manggih kapeurih!" cekéng, gumerendeng. Diantep. Angger anteng neuteup langit peuting anu peteng. Ngahurun balung, dipépéndé ku kasimpé. Tapi mingkin lila, asa mingkin ripuh karasana. Ditahan-tahan, kalah asa kasiksa. Kawas cacing kapanasan, teu genah cicing kahudang ku panasaran. Kitu salah, kieu lain.

Ah, rasa éta téh geuning lir béntang nu mapaésan petengna langit peuting. Éndah. Salah sahiji kani'matan anu dipaparinkeun ku Allah ka makhlukNa. Rasa anu pasti kungsi dirasakeun ku sakabéh jalma. Lah-lahan diayonkeun. Ati-ati, dirarasakeun. Rasa éta mingkin sumarambah. Ni'mat anu teu bisa dikedalkeun ku ungkara basa, teu bisa digambarkeun ku kotrétan péna. Peureum beunta, poho kana sagala rupa. Mungguh napsu anu digugulu, badan anu katempuhan. Kalalanjoanan. Bongan nurutkeun kahayang garoganyang. Antukna lédéh deui. Peurih deui.

#Fikmin "NGAWADUL"

Uhé mamanggul karung, leungeunna nyekelan pangait paranti nyokotan sabangsaning runtah-runtah pelastik. Awak lagedu. Luut-léét késang, kapanasan. Lebah masjid agung, manéhna ngarandeg. Kadéngé sora adzan Lohor. Ngahuleng. "Lamun jadi jalma beunghar mah jongjon meureun hayang ibadah téh, moal mikiran kéjoeun..." gerentes haténa. Nuluykeun lalampahan, nyiar keur saléter-dua létereun béas.

Mobil BMW nyemprung, meulah patalimarga. Uhé nyangsaya dina jok tukang sabari maca koran. Mungguhing hirup, roda dunya muter. Ayeuna Uhé geus jadi pengusaha, boga pabrik pelastik. Hirup sagala aya, usaha keur meumeujeuhna maju. "Burukeun, euy! Aya jadwal meeting, bisi tinggaleun..." Uhé nepak supirna. Hawar-hawar kadéngé sora adzan di masjid agung.

#Fikmin "NGEUNTEUNG"

"Ari manéh téh saha?" Manéhna mencrong.
"Sing bener atuh hirup téh, euy! Manéh téh manusa, mana nu sia? Tong sok adigung hirup mah! manéh téh hina, hina, hina! Mimiti tina cai mani, ahirna jadi bangké, tina geuleuh jadi geuleuh!" mudigdig, napasna réngap ranjug.
"Kudu inget ka purwadaksi, tong sok ngalajur hawa napsu! Anjing budug paéh, ngan saukur bilatungan. Manéh mah manusa, lian ti bilatungan téh kudu nyanghareupan balitungan!" muncereng.
"Kudu kitu, ulah kieu, kos nu heueuh! Ari pagawéan taya pupurieunana. Maksiat ngeureuyeuh, ibadah ditolér-tolér. Lamun isukan manéh paéh, rék kumaha? Geus boga bekel naon ari manéh?" tutunjuk.
"Ari manéh dibéjaan téh kalah ngaléléwéan, pikasebeleun pisan!" molotot. Peureup dibuleudkeun. Jekok, nonjok satakerna.
"Aw...!" Manéhna muringis. Leungeunna baloboran getih, beling amarayah.

#Fikmin "SUÉ"

Ti isuk nguprek ngoméan mobil di béngkél, ngahaja diburu-burukeun. Bébéja ka nu bogana mah karék bisa bérés isukan, padahal supaya bisa dipaké heula nganjang ka Dési, kabogoh anyar. "Boss, mobil badé dicandak wangsul ku abdi, sakantenan ditést bilih aya kénéh nu teu acan leres," cekéng, nyieun alesan. "Heugaé, ngan kadé tah mobil batur, jaba langganan deuih!" dunungan mapadonan.
Dangdan rapih, moal aya nu nyangka kuring montir nu sapopoéna bobolodog ku oli. Ngasms heula ka Dési, "Ayeuna badé otéwé, smskeun alamatna! Urang jalan-jalan nganggo mobil akang anu énggal!"
Mapay-mapay perumahan élit, néangan alamat. Reg, eureun di hareupeun imah gedong. Ngalaksonan. Panto gerbang dibuka ku satpam, rengkuh. "Hayang boga kabogoh anak jelema beunghar mah, ulah éléh gaya!" ngagerentes, sugema ku taktik sorangan. Jrut, turun. Dési kaluar ti imahna, ngabagéakeun. Alak-ilik kana mobil. Kuring ngan saukur mésem. Mobil diusapan, agul. "Naha geuning ieu mah mobil anu bapa?" Dési melong. Gebeg.