#Fikmin "ANU BARENG DI MASJID"

Koréjat, hudang. Inget can sholat Isya. Kasaréan gara-gara wareg teuing ngadahar jomét. Sanajan bari lulungu, maksakeun ngagidig ka masjid. Kobong tiiseun, santri-santri geus talibra. Rada hemar-hemir. Tapi ti kajauhan, katempo Mang Héri keur wudu. Jadi reugreug, aya batur. "Badé netepan tahajud, Mang?" cekéng. Mang Héri teu ngajawab, kalah langsung asup ka masjid. "Iyéy, meni somseu!" ngagerentes.

Bérés sholat Isya, tuluy sholat sunat, dipungkas ku witir. Anteng wiridan, sagala dibaca. Rumasa aya batur. Teu poho maca hijib autad, dihususkeun ka Néng Okoy, béntang kobong awéwé. "Beunang siah ku aing!" ceuleukeuteuk, seuri sorangan. Mang Héri ngalieuk, kuring ngélémés, "Badé ka kobong heula, ngagugahkeun santri," tamba éra.

"Woy, hudang! hudang!" Kuring ngagedoran unggal panto kobong. "Jam sabaraha ieu téh, Mang?" Mang Héri ngelol tina lawang panto kobongna sabari gigisik. "Tabuh op...?" teu kebat, kaburu inget. Gebeg. Bulu punduk ngadak-ngadak pating sariak.

#Fikmin "TRAGÉDI SANTRI"

"Liwetna tempo bisi saat mantén!" Jaéd anu keur ngagures cabé, bawang, tomat, jeung goréng suuk nyorowok. "Urang kekeb wé, nya?" Umar anu karak datang langsung nyampeurkeun kastrol, mébérkeun pelastik diturubkeun kana kastrol terus dibeungkeut ku karét geulang, ditojos saeutik supaya kaluar hawa.

"Kadieukeun bungbuna!" ceuk Bakar sabari ngabahékeun minyak kana katél. Jaéd ngasongkeun coét, bungbu nu geus lemes digebruskeun kabéh, kaambeu seungit. Umar ngeurih-ngeurihkeun témpé, sepi, kentang, jeung bortol anu meunang nyiksikan kana katél  "Teu kudu dikumbah lah, vitamin!" pokna. "Hujah kedul Énte mah!" Bakar nyengir, leungeunna anteng ngoréh-ngoréh bungbu. Kaolahan diMasakoan, dikécapan. Tiluanana karumétap. Menu saka, sakainget.

"Pangompakeun semawarna bisi pareum!" Bakar noél Jaéd. Jaéd ngawaro, ragamang kana kompaan, rada seureudeug, leungeunna antel kana katél panas, "Aaaw!" Jaéd ngagoak, ngejat, katél katénggor, blok bahé, kaolahan amarayah. "Euh!" Tiluanana ngagerendeng méh bareng, arungas-ingus, kaambeu hangit, bau liwet tutung.

Fikmin "BALADA SANTRI BAONG"

Malem Minggu, bérés sorogan, Jaéd gesat-gesut dangdan, maké calana Levi's anu ngan hiji-hijina, kaosna Posh Boy, meunang tukeur paké jeung Umar, batur sakobongna. Lédot-lédot nyisiran, meni kulimis da béak Tanchona ogé ampir satengah botol. Srot, srot nyemprotan kélék ku Gatsby. Hangit. Diharudum samping, gajleng ngaluncatan pager pasantrén.

Samping dipihapékeun di warung, kopéah ditilepan, dibebeskeun kana kantong calana tukang. Leumpang nikreuh rék nganjang ka Nyi Hindun, teu poho mekel martabak jeung Jarcok keur calon mitoha.

Tengah peuting keketeyepan, kuliwed, sup ka kobong. Katempo Umar geus saré diharudum. "Édun siah, Mar! Nyi Hindun meni méncrang kos néon Philipps, teu percumah déwék bélaan nginjeum duit ka manéh téh, meunang nyium euy, saeutik!" pokna agul sabari ngageubig-geubig nu saré. Teu daékeun cengkat. Peletak ditéké. "Kebluk ilaing mah!" pokna deui. "Naon siah, Jaéd?" nu ngaringkuk cengkat. "Kang Haji...?" Jaéd pias.

Fikmin "NGALA JOMÉT"

"Dak, hayu urang tahlilan ka lembur peuntas!" Kadéngé lurah kobong gogorowokan.
"Alhamdulillah, ti mana wé milik mah," gerentes haté.
"Hayu, urang milu!" Kuring tibuburanjat. Buru-buru lumpat ka jarambah, sieun tinggaleun. Keur mah lapar, katambah bekel geus ganggarateun, can aya kiriman ti kolot.

Di tempat anu tahlilan, geus teu puguh rarasaan. Beuteung mingkin peurih, babacaan teu konséntrasi. Ngadu'a karasana meni lila-lila teuing, matak cangkeul aamiin. Kéjo bodas, daging hayam, tumis buncis jeung bihun, kokolébatan dina kongkolak panon.

"Dég, jométna oper-oper, papaykeun!" Babaturan ngaharéwos. Kabeneran kuring diuk pangtengahna, deukeut Mama Ajengan. Jomét dioper-oper, dipapaykeun ka jama'ah anu di luar heula. Hantem dioper, jomét panungtungan béak di babaturan anu gigireun. Kuring ngahuleng. Rungah-ringeuh, teu kabagéan.
"Geus kabagéan can?" Mama Ajengan naros.
"Eu..., atos, Mama..." cekéng, tungkul. Éra rék nyebutkeun can kabagéan téh. Haté mah handeueul.

#Fikmin "BAGJA"

Nyeri, peurih, eungap, ngagalo jadi hiji, mun kongang mah asa hayang gogoakan di luhur suhunan. Haté ngalenyap mireungeuh anu keur dilamunkeun, aya di tungtung hénpon. "Aa...!" teu kebat kasilih ku eurih-euriheun. Diantep, direureungeukeun. "Enéng kedah kumaha...?" pokna. Hemeng, can kapaham naon maksudna. "Enéng kabur ti rorompok!" Gebeg, melang. "Kunaon, Néng?" kuring némpas. "Énjing kulawarga Kang Anang badé ngalamar. Enéng inggis Kang Anang teu tiasa nampi upami uningaeun kaayaan Enéng anu saleresna!" kadéngé ngagukguk. Ras inget, anjeunna pernah balaka yén tilu taun katukang geus ilang mustika gara-gara digadabah lima lalaki bangkawarah. "Deudeuh teuing, Néng! Aa cinta ka Salira sakumaha ayana, wangsul deui wé ka Aa!" haté ngagerentes, tapi teu wasa ngedalkeunana. "Enéng ayeuna énggal mulih, hawatos bilih sepuh deudeupeun. Upami Kang Anang pameget sajati, tangtos bakal tiasa nampi!" cekéng. Kuring ngagelendut méré pépéling.

Poéan papangantén, karasa ngemplong, ngarasa bagja anjeunna nyanding jeung lalaki soléh, anu leuwih pantes batan kuring.

#Fiksi "ANU NGANJANG"

"Woy kaluar, Siah!" kadéngé sora anu hahaok di luar. "Kumaha atuh, Pa?" Néng Yoan nanya bapana, manéhna ngarasa melang ka Kang Maman, kabogohna. Inget waktu keur bobogohan jeung Kang Dadang,  nepi ka kudu diopname saminggu gara-gara ditandasa ku si Darman, jéger kampung. "Ké, Bapa nelepon heula Pa Lurah!" pokna sabari mencétan hénponna, "Euh, teu aktif!" bapana ngagerendeng, paromanna semu bingung. Prang, kaca jandéla aya nu malédog. Katempo sendal Maman tapak nyiksik, ngagepluk kana handapeun méja. Di luar mingkin blag-bleg. "Wios urang buka wé!" Maman anu ti tadi nyempod, jung nangtung. "Kang...!" Néng Yoan narik leungeunna. "Akang pameget, itu pameget!" Maman neger-neger manéh, haténa mah rada hemar-hemir.

Kulutrak panto dibuka, anu ngariung di luar ngangsreg. "Aya naon, Kang?" tanya Maman rada ngeleper, dina haténa babacaan sabisa-bisa. "Eu...henteu! Ieu, bilih mulihna kawengian, kulem di rorompok abdi, Kang!" Darman ngajawab sabari undur-unduran, ngarasa sebér nempo maung anu ngadangong gigireun Maman.

#Fikmin "ÉSIH"

"Abdi mah isin, Aa! Ngarumaoskeun sanés jalmi leres, abdi jalmi anu lamokot ku dosa, bénten sareng Aa!" sora Ésih dumareuda, cipanon ngalémbéréh mapay pipina. "Ih, jalmi mah teu aya anu sampurna, pasti aya kakirangan sareng kalangkunganana, kalebet Aa! Nu penting mah urang gaduh paniatan sabari usaha satékah polah pikeun janten jalmi anu bageur. Insya Allah Aa bakal nampi sakumaha ayana Ésih, hayu urang sami-sami silih tuyun kana jalan anu dipikarido ku Allah," cekéng ngayakinkeun. "Sakedap deui Maghrib, ayeuna mah langkung saé Ésih mulih! Aa ogé badé ka Masjid, ba'da Maghrib kedah ngawurukan murangkalih ngaos," sambung kuring deui.

Kaluar ti Masjid ba'da Isya. Beuteung kukurubukan, nagih eusi. Kuring langsung muru ka tukang pecel lélé hareupeun Hotél Sederhana. Sarérét katempo di pakarangan hotél aya awéwé maké pakéan pararungsat keur digéndéng ku lalaki tengah tuwuh. Asa wawuh. Ditelek-telek. Gebeg. "Ésiiih...?" rada ngageter. Karasa aya anu oyag-oyagan dina haté.