#Fikmin "WC UMUM"

"Kang, upami tempat kahampangan di palih mana, nya?" Ustadz Ohim nanya ka calo.
"Oh, wc umum? Tuh, di palih ditu, Pa Ustadz!" calo nunjuk ka juru terminal.
Gura-giru Ustadz Ohim nuju ka tempat anu dituduhkeun ku calo.

Nepi ka wc umum, Ustadz Ohim bingung. Tempat kiih lalaki mah geuning kudu sabari nangtung. Kapaksa ditahan sabari moyongkod, milu ngantri di kamar mandi anu kabeneran aya jelemaan.

Rérés kahampangan, karasa ngemplong. Di panto kaluar, manéhna dipegat ku nu jaga.
"Punten, kahampangan kedah naur dua rébu!" ceuk nu jaga.
Ustadz Ohim kalah ngahuhuleng, cipanonna ngeyembeng.
"Upami teu gaduh artos mah, wios teu kedah naur, Pa Ustadz!" nu jaga karunyaeun.
"Sanés kitu, kuring mah asa sararedih! Asup ka wc umum anu sakieu rujitna ogé kudu mayar, komo atuh mun hayang asup ka surga anu kacida éndahna! Amal kuring asa jajauheun kana mahi pikeun mayarna!" Segruk, ceurik.
Nu jaga wc umum gagaro, teu ngarti.

#Fikmin "NGAIT ATI DI CIMINDI"

Fiksi * Ngait Ati Di Cimindi *

Rada wegah dibéré pancén kudu ka Pangandaran téh. Teu parurun nguruskeun pagawéan ari haté keur teu genah mah. "Wayahna, saheulaanan! Mun si Adé geus balik ti Cirebon, kajeun rék nitah manéhna ngagantikeun Énté! Itung-itung sakalian ngababangbrangkeun wé, méh teu inget waé ka si Néni!" Husén, dunungan sakaligus babaturan ngeukeuhan. Apaleun pisan lalakon kuring keur kanyenyerian ditinggalkeun kawin ku kabogoh.

Cék in di Hotél Malabar, hareupeun basisir pisan. Tibang kaluar sakeudeung, ngadon ngopi di Bamboo Café. Tuluy langsung ngaringkeb, teu kaluar-luar deui.
Isuk-isuk nuluykeun lalampahan. Mapay-mapay jalan Pangandaran-Cijulang anu aspalna geus teu katempo. Logak sagedé-gedé pamandian munding. Ti Parigi méngkol ka katuhu, nyokot jalan ka Cigugur. Bras ka Cimindi, mengkol ka kénca.

"Assalamu 'alaikum...!" uluk salam. "Wa 'alaikum salaam...! Aéh, Pa Umar! Tos diantos-antos pisan. Saur Pa Husén aya order énggal?" Pribumi daréhdéh. Pa Adé, supplier baréto, karék dilongok deui.
"Muhun, Pa! Numawi abdi dipasihan pancén ka dieu ogé!" cekéng.
Torojol awéwé nanggeuy baki, mawa kopi jeung kadaharan.
"Mangga, dileueut!" imut, katempo pipina kempot lir liang undur-undur. Kuring molohok, kasima. Jadi inget ka Preity Zinta, teu dipiceun sasieureun. "Nepangkeun, Pa! Rayi abdi nu bungsu, nembé lulus ti Unpad," Pa Adé ngagebah.
"Aéh, muhun," kaéraan. Ngasongkeun leungeun. "Désy...!" sorana handaruan éh halimpu. Ter, awak dadak sakala asa kasetrum.
Kring. "Pagéto Énté balik wé! Si Adé geus datang, isukan rék dititah ka dinya," sora Husén dina telepon. "Kajeun, teu kudu di titah kadieu! Ana moal balik-balik, betah ayeuna mah!" Klik, hénpon dipareuman. Rét ka Dési. Imut deui. Jeblag.

Fikmin "SANTRI KEDUL"

"Bud, hayu ngaji!" Odon ngageubig-geubig.
"Sangeuk, ah! Gembok wé pantona ti luar!" cekéng. Angger ngaréngkol.
"Euh, manéh mah!" Rék nyintreuk ceuli. Ku kuring dikeupiskeun.
Odon nyengir, tuluy ngaléos. Cetrék, panto digembok.

"Mang, ngaraji! Ngaji!" kadéngé Ro'is ngagedoran unggal panto. Palebah kobong kuring mah diliwat. Aya gembok ngagantél, disangkana euweuh sasaha di jero. Aman. Samping sarung diharudumkeun. Ker, kérék.

Asa dina pangimpian, aya nu najongan kana palebah cangkéng. Teu ditolih, bakating ku tunduh. Tapi nu najongan téh teu daékeun eureun, kalah mingkin tarik. Nyel, ambek. "Ari ilaing ngan ngaganggu waé, Sardon...!" Ngoréjat, peureup geus dibuleudkeun. Bréh. Gebeg. Budak hideung molototan, matana burahay beureum. Rey, bulu punduk tingsariak. Gajleng muru panto. Digebrug-gebrug. Pageuh.

#Fikmin "NGANJANG"

Langit angkeub, guludug pating témbalan. Tapi teu matak pugag karep rék nganjang ka manéhna, si madu. Jas hujan ditilepan, dibeungkeut dina jok tukang. Motor digerung-gerung. Jius, indit.

Motor anyar ganti oli, karasa hampang. Apeng-apengan. Kucat-kécot di nu macét. Teu kaop aya angkot ngahalangan, klakson ditabeuh sabari popolotot. Cicurug, Caringin, Ciawi geus kaliwatan.

Nepi ka Bogor, jarum bénsin katempo geus nepi wates beureum, ampir antel kana E. Nyimpang ka pom. "Pul téng!" cekéng. Gumasép, rumasa maké motor gedé. "Dimulai dari nol ya, Pak!" nu jaga pom imut. Unggeuk. "Seratus dua puluh ribu, Pak! Kalo mau isi angin di sebelah sana!" Nunjuk kana tempat komprésor. "Kalo mau buang angin di mana?" nyengir. Leungeun upuy-apay kana kantong tukang. Gebeg. Inget dompét tinggaleun, dina calana nu hiji deui.

#Fikmin "TEU JADI"

Keur anteng ngadaweung di tepas, ngopi sabari ngararasakeun ni'matna udud. Tatangga hareupeun, kaluar ti imahna. Randa méncrang. Maké calana pondok, ka luhurna lékmong. Ngadon senam. Mimitina mah teu pati dipaliré, éra ku kopéah. Tapi barang manéhna dodongkoan, teu kahaja katempo aya nu tinggulantung sagedé mélon. Rey. "Astaghfirullah...!" Ngusap beungeut. Ramo-ramo rada dipéléngékeun, ngintip saeutik. Buru-buru istighfar deui. "Wah, di jero ogé aya nu kitu mah," ngomong sorangan. Jung, nangtung. Rada moyongkod. Aya nu nulak, calana karasa nyeregan.

Sup, ka imah. Cetrék, pantona dikonci. "Mah, Mamaaah...!" ngageroan pamajikan. "Ieu, di pawon!" Pamajikan nyelengkeung. Muru ka dapur. Sirah langleng. Calana mingkin sereg, leumpang mingkin moyongkod. Bréh, pamajikan keur gégéroh. Can mandi-mandi acan. Buukna dibeungkeut ku karét geulang, maké daster belél anu geus tilu poé can ganti. Nu asalna nulak téh ngadadak ngulapés. Calana ngalogoran.

LALAKON KHOLIFAH UMAR JEUNG RAHAYAT LEUTIK

Umar bin Khottob nyaéta saurang pamingpin tuladan, anu apal pisan kapentingan rahayatna. Padahal, anjeunna nyalira hirup dina kaayaan basajan pisan.

Dina hiji wengi, sakumaha biasana Kholifah Umar bin Khottob sok mindeng nguriling "blusukan", nyumpingan rahayatna kalayan rerencepan. Anjeunna mendakan hiji saung leutik anu ti jerona kadéngé sora barudak keur careurik.

Anjeunna nyaketan sarta nengetan kaayaan di jero saung. Tétéla di jero saung éta katingali aya saurang awéwé anu keur olah, sarta diriung ku budak-budakna anu meujeuhna bilatung dulang.

"Dagoan, sakeudeung deui ogé asak!" Éta awéwé hantem ngalelemu budakna, tuluy-tuluyan ngomong yén kaolahan sakeudeung deui asak. Kholifah Umar ngaraos mangkeselkeun, sabab anu diolahkeun ku éta awéwé teu acan asak waé.

Pamustunganana, Kholifah Umar mendakan éta awéwé,
"Naha budak anjeun teu daékeun répéh waé?" taros Kholifah umar.
"Maranéhna lapareun pisan," jawab éta awéwé.
"Naha teu buburu dibikeun éta kadaharan anu keur diolahkeun?" Kholifah Umar naros deui.
"Kuring teu boga dahareun. Éta panci eusina saukur batu, ngan pikeun ngarépéhkeun maranéhanana supaya nyarangka yén éta panci eusina dahareun. Ku ayana kitu, maranehanana répéh sabab carapéeun, tuluy kasarean," jawab éta awéwé.

Haté  Kholifah Umar bin Khottob asa digerihan ngadangu waleran éta awéwé.
Saterusna Kholifah naros deui, "Naha anjeun sok migawé kitu unggal poé?"
"Enya, kuring geus teu boga kulawarga atawa salaki pikeun panyalindungan," jawab éta awéwé. Kholifah ngaraos jantungna lir anu dicentok, haténa mingkin asa digerihan ku hinis.

"Naha anjeun teu ménta pitulung ka kholifah supaya mantuan ku duit baitul mal?" Kholifah naros deui.
"Manéhna geus dzholim ka kuring!" Éta awéwé semu ambek.
"Dzholim...?" Kholifah ngagerendeng, ngarasa hanjelu.
"Enya, kuring kuciwa pisan kana pamaréntahanana! Sakuduna manéhna nempo kaayaan rahayatna, saha nu nyaho loba jalma anu sanasib kawas kuring!" ceuk éta awéwé deui.
Kholifah Umar bin Khottob tuluy ngadeg sabari nyarios, "Dagoan, engké kuring rék buru-buru balik deui ka dieu!"

Dina peuting anu hawana mingkin nyelecep, Kholifah gura-giru ka baitul mal di Madinah. Anjeunna manggul sakarung gedé gandrung dina taktakna, diréncangan ku Ibnu Abbas. Sohabat Ibnu Abbas nyandak minyak samin pikeun olah.
Lalampahan antara Madinah ka imah éta awéwé, kawilang jauh. Dugi ka salira Kholifah Umar luut-léét késang. Ningali kaayaan kitu, Ibnu Abbas nawiskeun pikeun ngagentos Kholifah Umar manggul karung anu dicandakna éta, tapi Kholifah Umar nampik sarta nyarios, "Kuring moal ngantep anjeun nyokot kasalahan-kasalahan kuring jaga di akhérat. Kajeun kuring nu manggul karung gedé ieu, sabab kuring rumasa salah kana naon anu karandapan ku éta awéwé sarta budak-budakna."

Saatos Kholifah sarta Ibnu Abbas dugi ka saung éta awéwé. Sakarung gandrung sarta minyak samin téh dibikeun. Geus teu bisa kacaturkeun deui kumaha bungaheunana éta awéwé. Salajengna Kholifah Umar mapadonan, supaya éta awéwé mendakan Kholifah dina poé isukna pikeun ngadaptarkeun dirina sarta budak-budakna di Baitul Mal.

Poé isukna, éta awéwé sarta budak-budakna indit pikeun mendakan kholifah. Kacida ngajenghokna éta awéwé mireungeuh yén lalaki anu geus nulungan manéhna tadi peuting téh, taya lian kholifahna sorangan, Kholifah Umar bin Khottob.

Buru-buru éta awéwé ménta dihampura kana kasalahanana, nu geus nyangka kholifah dzholim ka dirina. Tapi kholifah Umar keukeuh, ngangken yén dirina anu lepat.

#Fikmin "ANU NGUDAG"

"Préén! Prééén...!" Mang Acéng hantem mencétan klakson. Mobil anu hareupeun, eureun teu méré lampu sén heula jaba rada nengah. Tapi supirna angger haré-haré. Kapaksa mundur saeutik, dipéngkolkeun ka katuhu. "Sing eucreug mawa mobil téh atuh, nyét!" Mang Acéng sesengor pas meneran mobil ngaréndéng. "Hus! Tong kitu, Mang!" ngélingan. "Keuheul atuda, A!" Keukeuh ambek. Méméh ngagas, manéhna ngacungkeun peureup heula.

Teu disangka-sangka, mobil téh ngudag. Mang Acéng kaciri rada reuwaseun, mobil dibalapkeun.
"Kadé atuh, Mang! Saur abdi gé naon, jadi piributeun!" Nyekel jok tipepereket, sieun cilaka.
Palebah jalan anu lempeng, mobil kasiap. Dipalangkeun. Cekiiit. Mang Acéng ngerém, paromanna pias. Ngalieuk ka kuring anu keur ngusapan tarang, tidagor kana dashboard.

Tina mobil turun duaan, buukna carepak. "Kaluar, siah!" Nodongkeun péstol. Mang Acéng ngayekyek, kuring ngeleper. Anu saurang ngagedoran kaca mobil palebah Mang Acéng. "Dooor!" Péstol dibekaskeun ka luhur, geus keseleun meureun kaca teu dibuka waé. Kaambeu bau hangseur, calana Mang Acéng katempo baseuh. Aya nu ngucur kana jok. Anu di luar gegedor deui. "Buka wé, Mang!" Cekéng. Rada mandeg-mayong Mang Acéng mukakeun kaca mobil, beungeutna mingkin pias. "Pu...punten wé, Pa...!" Mang Acéng acong-acongan ménta dihampura. "Sayah mah ngudag téh rék ménta seuneu! Ti tadi rék nyeungeut roko euweuh panékérna!" Lalaki nu nyekel péstol ngaluarkeun bungkus roko tina kantong jékétna.